مقالۀ پیش رو، در مقام بیان اهمیت ماه رجب و لزوم استفاده از فیوضات توحیدی این ماه، برگرفته از سخنان حضرت علاّمه طهرانی و آیتاللَه سیّد محمدمحسن طهرانی است.
اعمال ماه رجب و اهمیت آن
13یکى دیگر از مسائلى که در ماههای رجب و شعبان و رمضان خیلى مؤکد است، ذکر مدامى است که انسان دارد. ذکر مدام ذکرى است که عدد ندارد و انسان بدون عدد مىتواند آن ذکر را بگوید. این را ذکر مدام مىگویند. جزء اذکار عددیه نیست و اشکالى هم ندارد که شخص بگوید. مثل ذکر لا إلهَ إلاّ اللَه. همینطور بهنحو مدام انسان بگوید. دارد راه مىرود لا إلهَ إلاّ اللَه بگوید، نشسته است، آرام بدون اینکه حتى کسى هم بفهمد یا مثلاً دهان او حرکتى داشته باشد، ذکر لا إلهَ إلّا اللَه بگوید. این خیلى مناسب است.
یکى از آن اذکار، ذکر یونسیه است که «لا إلهَ إلاّ أنتَ سُبحانَک إنّى کنتُ مِنَ الظّالِمین»1 است که توصیه شده بدون عدد [باشد]. اگر کسى مىتواند مثلاً صد مرتبه [در] بین الطّلوعین بگوید؛ اگر یکى مىتواند، دویست مرتبه بگوید. این ذکر یونسیه بسیار مهم است، منتها بدون عدد: پنجاه مرتبه، هفتاد مرتبه، صد مرتبه، صدوپنجاه مرتبه؛ هرکسى به آن مقدارى که خسته نشود. خیلى [روی این ذکر] بزرگان تأکید کردهاند، و خود حقیر از مرحوم آقاى حدّاد رضواناللَهعلیه شنیدم که ایشان مىفرمودند:
«گنجهایى در این ذکر یونسیه نهفته است و اگر شخصى مداومت داشته باشد، خداوند او را به نعمات خیلى بزرگى مىرساند.»2
11. قرائت قرآن
راجع به قرائت قرآن نظر مرحوم آقا (علامه طهرانی) این بود که اگر انسان بتواند حداقل یکبار قرآن را در این ماه [رجب] دوره کند، بسیار فضیلت دارد.3
12. قرائت ادعیه
مرحوم علامۀ طهرانی بسیار بر قرائت ادعیۀ ماه رجب4 تأکید داشتند. دعاهای این ماه بسیار عجیب است و بهتر است که انسان این دعاها را بخواند. البته نه اینکه همه را یکمرتبه بخواند؛ [بلکه] مثلاً بعد از نماز صبح یک دعا را بخواند، بعد از نماز ظهر یکی، بعد از نماز مغرب یکی. [ماه رجب] چند دعا دارد که این دعاها را متناوباً انسان بخواند.5
برخی از ادعیّۀ مورد تأکید اولیاء الهی در ماه رجب
- سوره انبیاء (21) آیۀ 87.
- شرح حدیث عنوان بصری، جلسۀ 8.
- همان، جلسۀ 27.
- همان، جلسۀ 179:
«براى افرادى که قدری با زبان عربى انس و مؤالفت کمتری دارند، بهتر است که ترجمه و معانی عبارات را نیز نگاه کنند و خواندن بیمعنا مطلوب نیست؛ بلکه قرائت باید با توجّه به معانی صورت بگیرد؛ بهجهت اینکه انسان بتواند تا حدودى از حالوهواى این مضامین سردربیاورد و ببیند که چه خبر است، معنا را توجه کند و این طراوت و معانى را در وجود خود نگه دارد. زیرا این ادعیه در نفس تأثیرمى گذارند و برای انسان حکم دارو را دارد که جلوى بسیارى از امراض را مى گیرد و همین ادعیه جلوى بسیارى از خطورات و وساوس را مىگیرد.» - همان، جلسۀ 198.

