
اعمال ماه رمضان و اهمیت آن
و سیرۀ ائمه و اولیاء الهی در این ماه
اعمال ماه رمضان و اهمیت آن
20من میبینم رفقا که دعا میخوانند، تند میخوانند و میروند. روی جملات دعا باید ایستاد و با تأنّی جلو رفت که آن مفاهیم دعا تأثیر بگذارد. اگر تند و گذرابخواند، نمیفهمد افتتاح و اختتام دعا چطور شد؛ ولی اگر با تأنّی بخواند و طول بدهد و آنهایی که خیلی با عربیّت آشنا نیستند هم قبلاً به معانی دعا نگاه کرده باشند، در انسان مؤثّرتر است. ما خیال می کنیم که دعا یعنی فقط همین [که] یک چیزی بخوانیم و تمام شود و بگوییم «خُب دعای افتتاح را امشب خواندیم و به فیضش رسیدیم!» فیض دعای افتتاح به آهسته خواندن آن است.1
ادعیۀ مورد سفارش اولیاء الهی در ماه رمضان
1.دعای ابوحمزۀ ثمالی
ابوحمزۀ ثمالی از حضرت سجّاد علیهالسلام روایت کرده است که حضرت در شبهای ماه مبارک رمضان بیشترِ شب را نماز میخواندند و وقتی از نمازها فارغ میشدند این دعا را میخواندند.2 دعای ابوحمزه را در شبهای ماه رمضان بخوانید. مرحوم علامۀ طهرانی توصیه میکردند: اگر همۀ آن را هم نمیخوانید، حداقل دو یا سه صفحه را با معنا بخوانید.3
2. دعای افتتاح
از جمله ادعیۀ وارده در ماه مبارک رمضان دعای افتتاح می باشد، گرچه قرائت آن در سایر مناسبات نیز ممدوح و مناسب است. دعای افتتاح بسیار عالیةالمضامین و از نوادر ادعیهای است که روح و شوق انتظارِ ادراک ولایت را ظاهراً و باطناً در نفس انسان زنده میکند، و آدمی را برای ادراک حضور صاحب ولایت کبری حضرت ولیّ عصر أرواحنا لتراب مقدمه الفداء آماده و مهیا می سازد.4
3. دعای سحر
دعای سحر ماه مبارک رمضان [بهنقل] از امام باقر علیه السّلام «اللهمّ إنّی أسألک من بَهائِکَ بِأبهاهُ» مو بر بدن انسان راست میکند. واقعاً این دعای حضرت، دعای عجیبی است که فقط و فقط به خود ذات پروردگار توجه دارد و بس؛ حتی به آلاء و نعماء و مظاهر او اصلاً توجه ندارد. خیلی دعای عجیبی است. این دعا فقط مربوط به شبهای ماه رمضان نیست؛ بلکه در طول سال خوب است انسان در سحرها این دعا را بخواند، همانطور که بزرگان به شاگردان خودشان دستور میدادند در قنوت نماز شب (در [نماز] شفع یا وتر؛ در هرکدام از اینها) دعای سحر را بخوانند.5
- شرح دعای ابوحمزه ثمالی، سال 1436 ه.ق، جلسۀ 2.
- الاقبال بالاعمال الحسنة، ج 1، ص 157.
- شرح دعاى ابوحمزۀ ثمالى، سال 1428 ه.ق، جلسۀ 4.
- شرح فقراتى از دعاى افتتاح، ص 17.
- شرح دعاى ابوحمزۀ ثمالى، 1430 ه.ق، جلسه 2 و 5.
