اهداف برگزاری مجالس عزای سیدالشهدا علیه السّلام

 ولی وقتی که حضرت با این حر برخورد می‌کنند اصلاً حر یادش می‌رود که چنین کاری کرده و اصلا چنین جریانی برای او اتفاق افتاده، این‌طور برخورد می‌کنند؛ «به‌به، خوش آمدی و چه و فلان»؛ این همان ظهور رحمت واسعۀ پروردگار است که در نفس رسول خدا تجلی می‌کند و وقتی که حضرت برای فتح مکّه می‌روند تمام آن افراد را، همه را می‌بخشند ـ این همان است، یعنی یکی است ـ و منزل ابوسفیان اول دشمن خود را برای افراد مَأمَن قرار می‌دهند، هر کسی در این منزل بیاید جانش در امان و مالش در امان است، این یعنی چه؟! یعنی رسول خدا اصلاً نگاه به فرد نمی‌کند، نگاه به صورت نمی‌کند، نگاه به ظاهر نمی‌کند، نگاه به اینکه این چه کرد، نمی‌کند، نگاه به اینکه این چه رفتاری داشت، نمی‌کند، رسول خدا نگاه می‌کند به اینکه این یک بنده از بنده‌های خداست و الآن هیچ کاری از او برنمی‌آید و آن رحمت می‌آید و حتی همین ابوسفیان را هم در برمی‌گیرد و منزل او محل امن می‌شود و ملجأ برای افراد قرار می‌گیرد.

 خب این، انسان را تکان نمی‌دهد؟! واقعاً اگر ما خداوند این توفیق را به ما عنایت کند که این مسئله را یک خُرده ادراک بکنیم آیا این قضیّه در حال و هوای ما تاثیر نمی‌گذارد و در رفتار ما در ارتباط با افراد تاثیر نمی‌گذارد؟! که چگونه با افراد و اشخاص برخورد کنیم؟! چگونه با قضایا و مسائل برخورد کنیم؟ قطعا تاثیر دارد! حالا بیاییم این قضیّه را نقل بکنیم، به‌به رسول خدا چه اخلاق خوبی داشت و آمد و از آنها گذشت و منزل ابوسفیان را مأمن قرار داد و خداحافظ تمام شد و رفت! این یک طور، یکی هم اینکه برویم و نسبت به این قضیّه فکر کنیم و این مطالب را در خود پیاده کنیم!

اولیای الهی مردم را به بالاترین مراتب استفاده از واقعه عاشورا فرا می‌خوانند