اهداف برگزاری مجالس عزای سیدالشهدا علیه السّلام

 این تیر زدن یعنی اصلاً این جریان باید انجام شود هم برای لشکر، هم برای عمر سعد و هم برای امروز ماست که ما بدانیم رسیدن به مقصود به هر نحوی نیست جان من، رسیدن به مطلوب به هر کیفیتی نیست، هدف وسیله را توجیه نمی‌کند، اگر هدف وسیله را توجیه می‌کرد پس کشتن عبداللَه رضیع هم هیچ اشکالی ندارد، اگر قرار باشد که هدف وسیله و مقدمه را توجیه کند و هدف مبرّر مقدمه باشد، کشتن عبداللَه رضیع هم اشکالی ندارد، درحالی‌که همۀ دنیا با هر منطقی که دارند کشتن عبداللَه رضیع را تقبیح می‌کنند، می‌گویند این عمل غلط است و این عمل، عمل باطلی است.

 وقتی این انجام شد حالا شما که در کنار عمر سعد ایستادی و شما که نگاه می‌کنید شما که این قضیّه را می‌بینید چه عکس العملی نشان می‌دهید؟! این مشخص شد، دیگر نیازی به دلیل نداریم که یزید بر حق است یا امام حسین، دیگر نیاز نداریم کتاب بیاوریم و منطق و تاریخ بیاوریم و از جدل استفاده کنیم، یک قضیّه و حادثه‌ای که خودش بنفسه و بوجوده دلیل است لا باثباته و قیاساته [یعنی نه با استدلال و قیاساتی که برای آن آورده شود!]، در جریان حضرت علی اکبر و حضرت ابوالفضل در همۀ اینها اتمام حجت‌ها و صحبتها شد، همۀ اینها انجام شد قضیّه به جایی رسید که امام حسین عملاً یک دلیل بیاورد، آقا! این استدلال به اینکه من حرام یا حلال کردم، به گوششان نرفت استدلال به اینکه من از دین پدرم برگشتم نرفت استدلال به اینکه من حرامی‌را حلال کردم به گوششان نرفت استدلال به اینکه مگر خودتان نامه ننوشتید، به گوششان نرفت! هرچه روز عاشورا حضرت گفت، به گوششان نرفت، هر صحبتی و استدلالی که کرد به گوششان نرفت، فقط یک راه باقی مانده بود که با این عملا دیگر اینها نتوانند حرف بزنند این قضیّه، قضیۀ عبداللَه رضیع بود؛ یعنی با قضیۀ عبداللَه رضیع دیگر مقام قابل استدلال نبود، دیگر مقام صحبت نبود. اینها می‌گفتند که یزید آمده و دیگر بیایید این حرف‌ها را بگذاریم کنار، این حرف‌ها دیگر گذشته، حسین بیا بیعت کن حتی رسید به آنجا که گفتند: «بغضا لابیک»¹ آن را هم گفتند.