اهداف برگزاری مجالس عزای سیدالشهدا علیه السّلام

نمونه هفتم: کیفیت جمع میان مقام وحدت و کثرت در حالات سیدالشهدا

 راجع به بعضی از اصحاب سیدالشهدا مانند عابس بن أبی‌شبیب شاکری داریم که: «لا یَمَسُّونَ ألَمَ الحدید.»¹ اصلاً اینها ناراحتی شمشیر را حس نمی‌کردند؛ یعنی عابس در حالتی بود که می‌توانیم بگوییم حالت، حالت فناء بود؛ یعنی در آن حالت، نفس نسبت به بدن آن‌طوری‌که باید و شاید تعلّق ندارد، شمشیر می‌زدند اما نمی‌فهمید! ولی سیدالشهدا این‌طور نبود و می‌فهمید. نه‌اینکه مقام عابس از سیدالشهدا برتر است، سیدالشهدا درد را می‌فهمید، مثل ما هم می‌فهمید و هیچ تفاوتی از این نقطه‌نظر نیست؛ و این مقام است و این مسئله است!²

علّت به آسمان پاشیدن خون گلوی حضرت علی‌اصغر

 شما قضیّۀ حضرت علی‌اصغر را تصوّر کنید، پدر واقعاً نسبت به این فرزند چند ماهه چه احساسی دارد؟ خیلی عجیب است دیگر! خیلی مسائل، مسائل عجیبی بوده است. آدم روی کدام واقعه بخواهد دست بگذارد. حضرت علی‌اصغر، عبداللَه رضیع، این فرزند چند ماهه را با این وضعیّت می‌آورند ـ که واقعاً تمام دنیا فدای یک موی او، و اگر بزرگ می‌شد خودش یک حضرت علی‌اکبری می‌شد؛ منتها در آن سن تقدیر الهی بر شهادت بود و آن فرد قسیّ‌القلب و نادان و معاند، آن عمل فجیع را انجام داده و او را هدف قرار می‌دهد! حضرت در یک‌هم‌چنین حالی دست می‌گذارد و این خون‌ها را می‌گیرد و به آسمان می‌پاشد و می‌گوید: «نباید قطره‌ای از این خون به زمین بیاید و الاّ عذاب الهی می‌آید!»³ این است مسئله که در یک‌هم‌چنین وضعیّتی، این چه حقیقت عظیمی بوده است؟! واقعاً این چه قضیّۀ عجیبی بوده است؟! چه واقعیّتی در حضرت تجلّی کرده که حتّی در آن موقعی که بچّه‌اش در حال شهادت است، باز به فکر مردم است که عذاب نیاید و مردم از بین نروند. این جمع بین مقام وحدت و مقام کثرت است که صد درصد نظر به اراده پروردگار، و رسیدن به آن مقامی که خدا در نظر داشته و تحصیل رضای او و تسلیم در برابر او دارد، به‌نحوی‌که به‌اندازه سرسوزنی از مسیرش برنمی‌گردد.