اهداف برگزاری مجالس عزای سیدالشهدا علیه السّلام

 این‌طور باید به زیارت سیدالشهدا برویم، این‌طور باید باشد!

اهمّیت اخلاص و پرهیز از ریا و تظاهر در مجالس سیدالشهدا

 این خیلی مسئله، مسئلۀ بالایی است، این که من خدمتتان گفتم حالا در آن بروید فکر کنید، این‌طور باید در مجلس سیدالشهدا برویم، سیدالشهدا در مجالس عزایش حضور دارد، البتّه نه در آنجایی که فقط شعبده‌بازیی و تظاهر است، نه! آنجا نه‌تنها پایش را نمی‌گذارد بلکه از آن مسائل بری است. آن مجلسی که روی اخلاص باشد، آن مجلس برای سیدالشهدا برپا شده، نه برای ریا و تظاهر، در مجلس ریا و تظاهر سیدالشهدا و حضرت ابوالفضل پایشان را نمی‌گذارند. آن مجلسی که اخلاص در آن باشد، اول اخلاصمان را درست کنیم، صفای خودمان را درست کنیم، خودمان را با این وضعیت بسنجیم، با این موقعیت بسنجیم، آن وقت خواهیم دید، وقتی که روضۀ سیدالشهدا گوش می‌دهیم در مغزش می‌رویم که قضیّه چیست؟! آیا ما هم بودیم همین کار را می‌کردیم؟! آیا اگر ما هم آنجا بودیم در همین وضعیت بودیم؟ یا اگر خودمان را در این وضعیت نمی‌بینیم از حضرت تقاضا کنیم، درخواست کنیم، دعا کنیم، طلب کنیم که دست بگیرد، دستگیری کند و دست ما را بگیرد، به جای داد و بیداد زدن و نعره‌کشیدن، به جای آن به مفاهیم روضه‌ای که گفته می‌شود و مطالبی که گفته می‌شود گوش بدهیم

 اگر گریه‌ای بر ما می‌آید گریه بکنیم جلوی آن را نگیریم، باید گریه بشود ولی داد زدن چرا؟! فیلم بازی‌کردن چرا؟! مجلس را از آن حال‌وهوا انداختن چرا؟!

 امام صادق علیه السّلام که می‌فرماید: «خدایا به این ناله‌ها و فریادهایی که در عزای مصیبت من است رحم کن»¹، نه فریاد تصنعی و تظاهر و نشان دادن به این و آن که ببین من چقدر داد می‌کشم، آن فریادی که بی‌اختیار از دل برآید، خب بله، آن چه اشکال دارد؟! آن ناله‌ای که بی‌اختیار از دل دربیاید، نه خودم آن‌طوری داد بزنم که سقف بیاید پایین، نه! آن فایده ندارد، آن حال مجلس را می‌گیرد، صفای مجلس را می‌گیرد، روحانیت مجلس را می‌گیرد و تبدیل به یک تظاهر و یک صحنه می‌کند! آن کسی که ذاکر است هم باید برود آن حال و هوای سیدالشهدا و صحبت‌هایی که در آن قضیّه شده است را بگوید، نه فقط اینکه زخم خورد و زمین افتاد. نه، این فایده ندارد!