تشیع مولانا و عظمت کتاب مثنوی

39

شاهی که وصی بود و ولی بود علی بود *** سلطان سخا و کرم و جود علی بود
مسجود ملائک که شد آدم ز علی شد *** آدم چو یکی قبله و مسجود علی بود
هم آدم و هم شیث و هم ایّوب و هم ادریس *** هم یوسف و هم یونس و هم هود علی بود
هم موسی و هم عیسی و هم خضر و هم الیاس *** هم صالح پیغمبر و داود علی بود
آن شیر دلاور که ز بهر طمع نفس *** در خوان جهان پنجه نیالود علی بود
آن کاشف قرآن که خدا در همه قرآن *** کردش صفت عصمت و بستود علی بود
آن عارف سجّاد که خاک درش از قدر *** از کنگرۀ عرش بر افزود علی بود
آن شاه سرافراز که اندر ره اسلام *** تا کار نشد راست نیاسود علی بود
آن قلعه گشایی که در قلعۀ خیبر *** برکند به یک حمله و بگشود علی بود
چندان که در آفاق نظر کردم و دیدم *** از روی یقین در همه موجود علی بود
این کفر نباشد سخن کفر نه این است *** تا هست علی باشد و تا بود علی بود
سرّ دو جهان جمله ز پیدا و ز پنهان *** شمس‌الحق تبریز که بنمود علی بود¹
و یا اینکه در جای دیگر چنین گوید:
رومی نشد از سرّ علی کس آگاه *** زیراکه نشد کس آگه از سرّ اله
یک ممکن و این همه صفات واجب *** لا حول و لا قوّة الاّ بالله²
آیا هیچ عاقلی ممکن است نظری به این اشعار بیندازد و مولانا را شیعی فرض ننماید؟ و اگر باز در مقام توجیه و تأویل برآید، این نیست جز جحد و انکار و مکابره و اصرار بر باطل و مَحق حقّ و محو فضیلت.
بر همین اساس است انظار بزرگان از اهل معرفت و درایت امثال فخر الطائفه مرحوم شیخ بهایی ـ رحمة الله علیه ـ نسبت به این‌گونه افراد.
مرحوم شیخ بهایی در مقام تعریف و تمجید از کمالات و مراتب مولانا و کتاب محیّر العقول مثنوی او چنین گوید:
1. . دیوان شمس تبریزی، ص 174.
2. . همان، ص 371.