امکان ملاقات خدا

اين مكتب، مكتب‌ تعطيل‌ است؛ يعنى: راه بندگان را با خدا مى‌بندد. مضافاً به اينكه اصلًا در تمام افراد يأس مى‌آورد، چون انسان يك روحى دارد كه خيلى بزرگ است و تا به خدا نرسد آرام نمى‌گيرد؛ هر چه به انسان بدهند قابل آرامش نيست و اگر از اوّل به انسان بگويند: آقاجان تو به اين مقصد نمى‌رسى، خُب، مردن و زنده بودن انسان على‌السّويه است ديگر! انسان چرا زنده باشد؟ چقدر انسان‌

روزهاى خود را به خوردن و خوابيدن و مانند حيوانات نشخوار كردن و اطفاء شهوت كردن و شب و روز را ديدن، بگذراند؟! چه اندازه براى انسان تكرار مكرّرات بشود؟ و چرا انسان خود را خسته كند؟

آنچه انسان را زنده مى‌دارد، همان عشق وصول به اين مبدأ است كه تمام ناملايمات براى انسان راحت مى‌شود! هرچه به انسان بگويند: نمى‌رسى، بى‌خود مى‌گويند. انسان قلبش مى‌گويد: مى‌رسد؛ و لذا به واسطه اينكه به انسان مى‌گويند: نمى‌رسى، انسان نمى‌ميرد؛ و الّا اگر انسان واقعاً باور مى‌كرد كه نمى‌رسد، واقعاً همان وقت موتِ انسان براى او عروسى بود؛ زندگى ديگر براى انسان معنا نداشت.

پس انسان مى‌رسد، و اين حسّ رسيدن و وصول هم در قلب انسان هست؛ و وجدان انسان يك طلب و حركتى به سوى اين مبدأ دارد؛ آن طلب و حركتى را كه در نهاد هر فرد از افراد انسان هست، خدا قرار داده، و به سنّت خدا قرار گرفته، و از غرائزى است كه خداوند علىّ أعلى عنايت فرموده. و همين دلالت مى‌كند بر اينكه مطلبى هست؛ اگر هيچ نبود، اين غريزه در فطرت انسان نبود، اين خاصّه نبود؛ اين خاصّه كه هست پس بنابراين وصول به خدا هست.

آيات داله بر لقاء خداوند

آيات قرآن بيان مى‌كند كه انسان مى‌تواند خدا را ملاقات كند، ببيند!

﴿قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحى‌ إِلَيَّ أَنَّما إِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً﴾¹ و²