عرفان حق و باطل و تفاوت های آنها (2)

مرحوم علامه طهرانی رضوان الله علیه در کتاب الله شناسی می فرمایند:

«راه، راه پيامبران و برگزيدگان جهانيان است. بسيار خطير و دقيق است. عشقبازى با خود مقام حضرت حىّ ذو الجلال و الواحد القهّار است. چقدر عظيم و خطير و در عين حال چقدر داراى شور و شوق عشق و تَيَمان است كه نتيجه و خلاصه اعمال كائنات و افضل از عبادت ثقَليْن مى‌باشد.

فقط نيروى عظيم عشق است كه موانع را از سر راه بر مى‌دارد، و سنگرها را در هم مى‌كوبد، و از عقبات و كريوه‌هاى تنگ و تاريك عبور مى‌دهد، و از درياهاى حسرت، و صحراهاى حيرت، و فضاهاى بى‌پايان بُهت و سرگشتگى عبور مى‌دهد؛ و گرنه جميع قواى ما سوى الله را گرد آوريم نمى‌تواند ذرّه‌اى انسان را جلو ببرد. عشق اوست كه حلّال مشكلات است و كليد رمز موفّقيّت و بس.»¹

6) مراقبه 

باید دانست که مراقبه از اهمّ شرایط سلوک است، و مشایخ عظام را در آن تأکیداتی است، و بسیاری آن را از لوازم حتمیّۀ سیر و سلوک شمرده‌اند، چه آن به منزله حجر اساسی است² و آن عبارت است از آنکه سالک در جمیع احوال مراقب و مواظب باشد تا از آنچه وظیفه اوست تخطّی ننماید و از آنچه بر آن عازم شده تخلّف نکند. 

مراقبه معنای عامّی است و به اختلاف مقامات و درجات و منازل سالک تفاوت می‌کند.³ سالک باید از اولین قدم که در راه می‌گذارد تا آخرین قدم، خود را از مراقبه خالی ندارد و این از لوازم حتمیّۀ سالک است. در اثر مراقبۀ شدید و اهتمام به آن، آثار حبّ و عشق در ضمیر سالک هویدا می‌شود، زیرا عشق به جمال و کمال علی‌الإطلاق فطری بشر بوده و با نَهادِ او خمیر شده و در ذات او به ودیعت گذارده شده است لیکن علاقۀ به کثرات و حبّ به مادّیّات حجابهای عشق فطری می‌گردند و نمی‌گذارند که این پرتو ازلی ظاهر گردد.