اتصال با سرور قطع شد. در حال تلاش مجدد...

امکان برقراری اتصال وجود ندارد.

اتصال توسط سرور رد شد.

این فایل صوتی در حال پخش است
در حال بارگذاری...
00:00:00
تصویر

تفاوت مقام امامت با ولایت

ویژگی های مقام امامت

0
اعتقادات
اعتقادات

این مقاله به بررسی نسبت بین مقام امامت و ولایت و آثار این دو مقام می پردازد. برخی از مهم ترین عناوین این مقاله عبارتند از : مقام ولایت و نسبت آن با مقام امامت، بررسى معنى لغوى ولايت‏، آثار تحقق ولایت در نفس ولی، تفاوت مقام امام علیه السلام با ولی الهی.

تفاوت مقام امامت با ولایت

3
  • آثار تحقق ولایت در نفس ولی

  • در نتيجه اين قرب كه لازمه وحدت است آثار شي‌ء در ولى تجلى‌ مى‌نمايد و چون عبد در مقام عبوديت به اين مرتبه از قرب برسد بواسطه غلبه جنبه عِلّى در حضرت حق ذات عبد متحوّل و متغير به آثار و ظهورات ذات پروردگار مى‌شود و اين مسأله معنا و مفهوم حديث قدسى معروف است كه مى‌فرمايد:

  • «ما يتقرب اليّ عبد بشي ‌ء احب اليّ مما افترضته عليه فكنت سمعه الذي يسمع به و بصره الذي يبصر به و لسانه الذي ينطق به و يده الذي يأخذ به ...»1

  • «هيچ عمل و كردارى كه بنده مرا به من نزديك كند در نزد من بهتر از تكاليف و دستورات شرعيه نمى‌باشد پس در صورتى كه بنده من قيام به آنها كرد من گوش او مى‌شوم و چشم و زبان و دست و ... خواهم شد. در اين صورت است كه اعمال و گفتار و تفكر ولى خدا از كيفيت و صبغه بشرى خارج شده و به صبغه الهى و جوهر ربوبى در خواهد آمد.»

  • و نيز در حديث قدسى شريف مى‌فرمايد:

  • «عبدي اطعني حتي اجعلك مثلي فانا اقول كن فيكون و تقول لشي‌ء كن فيكون»2.

  • «بنده من فقط مرا عبادت كن و در تحت انقياد من درآى تا ترا همانند خويش گردانم. من به چيزى چون گويم موجود شد، وجود پيدا مى‌كند و تو نيز اگر بگوئى: باش، خواهد بود.»

  • ولايت از ناحيه عبد و از ناحيه پروردگار

  • اين حقيقت و معناى ولايت است، پس ولايت بمعناى سلطه و سيطره و هيمنه و حكومت نيست بلكه بمعناى نزديكى و قرب است، الا اينكه اين تقرب در طرفين بنده و پروردگار به دو صورت با حفظ اصل حقيقت و ريشه آن ظهور پيدا مى‌كند. ولايت از ناحيه عبد كه همان فناء ذات عبد در ذات پروردگار است موجب استجلاب و استجذاب نفحات جماليه و بارقه‌هاى اسماء و صفات كليه حق بر قلب بنده است و همين ولايت از ناحيه پروردگار به معناى افاضه رشحات آثار جمال و جلال بر قلب و ضمير بنده است و سلب اختيار و اراده او و جايگزينى اراده و مشيت خود بجاى آنست، كه در اين صورت بنده قادر بر انجام امورى كه از شئون اراده و اختيار حضرت حق است خواهد بود.

    1. شرح اصول كافي، ملا صالح مازندرانى، ج 9، ص 424.
    2. الجواهر السنية، شيخ حر عاملى، ص 361.