نور ملکوت حج

137

اینها توحید است. اینها را از خودم نمی‌گویم؛ اینها مطالبی است که بزرگان به ما یاد داده‌اند.“¹
”ایشان می‌خواستند این مطلب را بفرمایند که انسان باید ببیند او برای ما چه تقدیر و مصلحت کرده است؛ از کجا معلوم که اثر و ثواب و تأثیر و روحانیّت آن حجّی که با این کیفیت است کمتر از آن حجّی باشد که بدون این ابتلاء و مشکلات است؟ البته این مرد، مرد بزرگی است؛ ولی شما ببینید اولیای الهی تا کجا رفتند و تا کجا سیر کردند و تا کجا می‌خواهند ما را سیر بدهند! بله، خیلی خوب است، انسان حج را با طهارت انجام می‌دهد و از خدا می‌خواهد و خدا هم استجابت می‌کند؛ اما بالاتر هم دارد یا ندارد؟ افق بالاتر این است که بگوید: خدایا، من با این وضع به‌سوی تو حرکت کردم، خودت می‌دانی؛ تمام شد! این بالاتر است و آن چیزی که گیر انسان می‌آید فرق می‌کند.
بله، آن حج هم خدا قبول می‌کند و حجّی که آخوند ملاّ فتحعلی انجام می‌دهد، دیگر معلوم است چه حجّی است؛ اما باز بالاتری هم هست! و آن این است که انسان عبد باشد و بگوید: خدایا، می‌خواهد خون بیاید، بیاید، چه‌کارش کنیم؟ تکلیف و وظیفه‌مان را انجام می‌دهیم؛ لباس احراممان هم نجس می‌شود، بشود! مگر قرار است لباس احرام انسان همیشه پاک باشد؟! هر وقت به جایی رسیدیم، طبعاً لباس را طاهر می‌کنیم؛ تمام شد!
ببینید، نفس می‌خواهد حتی در امور معنوی هم دخالت کند و می‌خواهد در آن حال‌وهوایی که می‌پسندد قرار بگیرد، و وقتی می‌بیند عجب! در لباس احرام است اما دستش دارد خون می‌آید و بدنش نجس است، یک طوری می‌شود و می‌گوید: «ای کاش این‌طوری نبود! حالا که به‌سمت مکّه حرکت می‌کنیم و لبّیک می‌گوییم، اگر این‌طور نبود بهتر بود؛ شاید ما این توفیق را نداریم؟!» نه؛ اگر خودش را رها کند، آن‌وقت یک چیزهای دیگری به او می‌دهند.“²
1. سایت مکتب وحی، سخنرانی، ابوحمزۀ ثمالی، سال 1418، جلسه 10. (آیةالله طهرانی)
2. سایت مکتب وحی، سخنرانی، عنوان بصری، جلسه 200. (آیةالله طهرانی)