نور ملکوت حج

شبی حضرت حداد ـ رضوان الله علیه ـ برای دیدن این افراد به منزلشان رفتند و پس از جلوس رو کردند به آن مرد و فرمودند:

شما عیال مریض و گرفتار خود را رها کرده به امان خدا و بعد به زیارت می‌آیی! این چه زیارتی است که شما انجام می‌دهی؟!

در این‌حال آن سید روحانی و معاند رو می‌کند به مرحوم حداد و با تندی و بی‌ادبی و جسارت می‌گوید: «به شما چه ارتباطی دارد که ایشان عیالش را رها کرده یا نکرده، او برای زیارت آمده است و شما نباید به ایشان اعتراض کنید!!»

مرحوم حداد می‌فرمایند: «ما مطلب خود را گفتیم، حال می‌خواهید بشنوید یا نشنوید.» و از جای خود بلند شدند و مجلس را ترک کردند و بیرون آمدند، و این در حالی بود که کسی به مرحوم حداد از احوال عیال او خبری نداده بود. این است فرق بین عارف و مکتب او و بین مدّعیان ولایت و مرامشان.“¹

پاداش الهی برای زنان مشغول به پرستاری فرزندان

”حدود شش سال پیش یکی از دوستان نقل می‌کرد:

در سفری که ما به حج رفتیم عیال را نبردیم و ایشان به‌اتّفاق بچهها در منزل بودند. (این‌طوری‌که در نظرم می‌آید چهار پنج تا بچه داشت) طبعاً اینها هم شیطنت و اذیّت می‌کردند.

وقتی ما در آنجا بودیم، ایشان تماس می‌گرفت و دائماً اظهار نارضایتی می‌کرد و می‌گفت: «اینها اذیّت می‌کنند و چه می‌کنند و تو گذاشتی رفتی و اینها را به سر ما انداختی در‌حالی‌که خودت داری به آنجا می‌روی و...!»

بعد از مدتی دیدم دیگر این حرف‌ها را نمی‌زند و وقتی که تماس می‌گیریم، اظهار رضایت و مسرّت می‌کند و می‌گوید: «آنجا به فکر ما نباش و فقط به فکر خودت باش و چه بکن و چه بکن.»

وقتی که مراجعت کردیم از او سؤال کردم: «قضیه چه شد؟ آن روزها و هفته‌های اوّل که دائماً گله و شکایت داشتی؟» گفت: «بله، این‌طور بود؛ اما یک شب مرحوم آقا را در خواب دیدم و از ایشان شکایت و گله کردم که الآن شوهر من مستطیع است و به حجّ واجب رفته است و الآن دارای چه نعمت‌ها و ثواب‌هایی است؛ دارد طواف می‌کند و نماز می‌خواند. اما ما اینجا نشسته‌ایم و بچه‌ها دارند بر سر و کلّۀ هم می‌زنند و داریم اینها را پرستاری می‌کنیم؛ لذا نه کاری انجام می‌دهیم، نه نمازی داریم، نه عبادتی داریم و فقط باید اینها را نگه‌داری کنیم.»