نور ملکوت حج

73

خاطره‌ای از علامه طهرانی و همراه داشتن دیوان حافظ در سفر حج
... خدا مرحوم آقا را رحمت کند، مثل‌اینکه ایشان شش سفر به حج مشرّف شدند. در یکی از این سفرها وقتی داشتند ساک و چمدانشان را برای حج می‌بستند، من دیدم یک حافظ کنار آن چمدانشان گذاشته‌اند. یک‌دفعه آن را برداشتند و گفتند:
آقا سید محسن، حافظ هم با خودمان برداشتیم؛ می‌رویم آنجا!
آن سفری بود که با یکی از اخوی‌های دیگر ما و ظاهراً به‌اتفاق والده رفته بودند و عده‌ای از دوستان همدانی و طهرانی هم بودند. زمان شاه و در زمستان بود. افرادی که با ایشان بودند می‌گفتند: «این کتاب حافظ در اکثر مواقف، در عرفات، مشعر، منا، مکّه و مدینه دست ایشان بود!» چرا ما نباید اینها را بگوییم؟ چرا مردم نباید بفهمند؟ چرا مردم باید فقط به خودشان مشغول و مواظب باشند که گوشۀ لباس احرامشان به زمین مالیده نشود و...؟! این مسائل چیست؟!
اینها وظایفی است که مجتهد به‌عهده دارد و اینها همه وظیفۀ فقیه است؛ اما کدام فقیه؟ آن فقیهی که فقیه باشد! شاگرد امام صادق است که می‌تواند این مطالب و حقایق را روشن کند.“¹
اشعاری از شبستری و اهمیت توجه به باطن
”شبستری می‌گوید:
برون آی از سرای أمّ هانی *** بخوان مجمل حدیث «مَن رَآنی»
چه کردی فهم از «دین العجائز» *** که بر خود جهل می‌داری تو جایز
کلیم‌آسا برو حق را طلب کن *** شبی را روز و روزی را به شب کن²
خیلی اشعار خوب و عالی است! اشعار شبستری واقعاً خیلی جان می‌دهند. وقتی ما مکّه بودیم، من در تمام مدت این شعرها را می‌خواندم. یکی از رفقا چند تا کتاب برای من آورده بود و به من هم نگفته بود! گفت دیدم اینها به‌درد تو می‌خورد! یکی همین گلشن راز بود.
در عرفات شعر شبستری می‌خواندیم. بالأخره یکی اهل دعا است، یکی اهل شعر است، یکی اهل گریه است، یکی اهل خنده است. یعنی هر کسی یک قِسمی است و یک حالی دارد و هر کدام در مظهریّت خودشان مَظهر هستند؛ نه این می‌تواند به آن اعتراض بکند و نه آن می‌تواند به این اعتراض بکند.“³
1. سایت مکتب وحی، دروس، فقه، حج (وجوب عمرۀ مفرده و بحث از تکرار آن در یک ماه) جلسه 135. (آیةالله طهرانی)
2. گزیده‌ابیاتی از گلشن راز، ص 27 و 28:
  برون آی از سرای أمّ هانی *** بگو مطلق حدیث «مَن رَآنی»
  چه کردی فهم ازین «دین العجائز» *** که بر خود جهل می‌داری تو جایز
  خلیل‌آسا برو حق را طلب کن *** شبی را روز و روزی را به شب کن
3. سایت مکتب وحی، دروس، منظومه، جلسه 36. (آیةالله طهرانی)