آداب مجالس روضه و عزاداری امام حسین علیه‌السلام

4. توجه به حدّ زمان سخنرانی

خطیب نباید سخن خود را به درازا بکشاند و موجب ملال و افسردگی افراد گردد؛ زیرا طولانی شدن خطابه، آثار مطلوب [آن] را زائل می‌گرداند. منبر نباید از حدود چهل و پنج دقیقه تجاوز کند.

5. بهره‌گیری از آیات و روایات

مطلبی را که برای ارائه انتخاب می‌کند، [باید] با استفاده از آیات وحی و احادیث مستند از حضرات معصومین علیهم السّلام و سخنان اهل معرفت باشد. از بیان مطالب روزمرّه که همگان از آنها مطّلع می‌باشند، پرهیز نماید. بداند که طرح مفاهیم و مبانی نورانی معرفت، موجب تغیّر و تحوّل حال‌وهوای مجلس و نزول برکات است؛ و در مقابل، مطالب سست و عادی، آن نورانیّت و روحانیت را از فضای مجلس سلب می‌نماید.

مردم تشنۀ معارف اهل‌بیت می‌باشند و از تکرار مکرّرات خسته شده‌اند؛ پس از استماع سخنان خطیب، مردم باید احساس کنند که به درک بهتر و انکشاف حقایق بیشتری دسترسی پیدا کرده‌اند.

6. اشراف بر تاریخ اسلام و ائمۀ معصومین

خطیب باید بر تاریخ اسلام و ائمّه هدی علیهم السّلام اشراف و اطلاع کافی داشته باشد و حتماً در هر منبر از وقایع، حوادث و مطالب زمان معصومین علیهم السّلام سخن به میان آورد و مردم را نسبت به تاریخ اسلام مطّلع گرداند.

7. بیان سخنان سیدالشهدا و قرائت مقتل

مطالبی که در مجلس عزای سیدالشهدا علیه‌السلام مطرح می‌شود، باید [برگرفته از] فقراتی باشد که از آن حضرت به ما رسیده است. باید مقتل خوانده شود و ریزه‌کاری‌هایی بیان شود که در تاریخ [دربارۀ] حرکت سیدالشهدا و اصحاب وجود داشته، تا اینکه بالأخره ما بفهمیم که چه‌کار باید بکنیم و با همین آموزه‌ها، روش خود را ترسیم کنیم. بالأخره باید از یک‌جا یاد بگیریم دیگر! بالأخره باید یک آموزگار و معلمی داشته باشیم. کدام معلم برای ما بهتر از جریان کربلاست؟! کدام آموزگار بهتر از سخنان حضرت و اصحاب است؟!

8. قرائت اشعار اهل معرفت

اگر [خطیب] از صدای خوش بهره‌مند است، در میان خطابه، چند بیتی از اشعار آبدار حضرت مولانا جلال الدین رومی، حافظ شیرازی یا سایر بزرگان از اهل معرفت را با صدای خوش بخواند؛ که [این کار] باعث نزول رحمت و استجلاب فیض خواهد شد.