
چرا مراسم اربعین فقط اختصاص به سیدالشهداء علیه السلام دارد؟
هدف از این مقاله اثبات اختصاص مراسم اربعین به سیدالشهداء علیه السلام می باشد و با استفاده از منابع تاریخی و روایی و تمسّک به سنّت و سیرۀ اولیای دین، حضرات معصومین علیهم السّلام این مسئله به اثبات رسیده است برخی از مهم ترین عناوین آن عبارتند از: اربعین شعار شیعه، رسم غلط برگزاری مجالس هفتم و چهلم و سال برای متوفّا، ادله اختصاص اربعین به سیدالشهداء علیه السلام.
چرا مراسم اربعین فقط اختصاص به سیدالشهداء علیه السلام دارد؟
2أعوذُ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطانِ الرَّجيم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحيم
وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَى سَيِّدِنا مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ الطَّيِّبينَ الطّاهِرينَ
وَ لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى أعْدائِهِمْ أجْمَعينَ مِنَ الآنَ إلَى قِيامِ يَوْمِ الدّينِ
وَ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ إلّا بِاللَّهِ الْعَليِّ الْعَظيم
اربعین شعار شیعه
در کتاب إقبال، سیّد بن طاووس با إسنادش به أبیجعفر طوسی، و او با إسنادش به امام حسن عسکری علیه السّلام روایت میکند که آن حضرت فرمودند:
عَلاماتُ المؤمنِ خَمسٌ: صَلَاةُ إحدیٰ و خَمسینَ، و زیارةُ الأربعینَ، و التَّخَتُّم بِالیَمینِ، و تَعفیرُ الجَبینِ، و الجَهْرُ بِبسم اللهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ.1
«نشانههای مؤمن پنج چیز است: اوّل: نماز پنجاه و یک رکعت (واجب و نافله در طول شبانهروز)؛ دوّم: زیارت اربعین حضرت سیّدالشّهدا علیه السّلام؛ سوّم: انگشتر در دست راست نمودن؛ چهارم: پیشانی بر خاک گذاردن؛ پنجم: بلند گفتن بسم الله الرّحمن الرّحیم در نمازهای جهریّه (صبح، مغرب و عشاء).»
یکی از شعائر مختصّ شیعه که در هیچ مکتب و ملّتی نظیر و مشابهی برای او نمیتوان یافت، مسئلۀ اربعین حضرت أباعبدالله الحسین علیه السّلام است؛ و این از اختصاصات فرهنگ تشیّع است. زیارت حضرت سیّدالشّهدا در روز اربعین از مختصّات شیعه میباشد، و امام حسن عسکری علیه السّلام آن را بهعنوان شعار و علامت شیعه بیان فرمودهاند؛ چنانچه سر بر خاک گذاردن، و بسم الله را بلند گفتن، و نوافل را طبق دستور ائمّه معصومین علیهم السّلام بجای آوردن، و انگشتر در دست راست نمودن نیز از اختصاصات شیعه است.2
معنای شعار
هر مکتبی در محتوا و هویّت خویش ترکیبی است از اصول و مبانی علمی و عملی، و نمادهایی که از آن به شعائر و مظاهر متمایز و متشخّصۀ آن مکتب تعبیر میشود.
به خصوصیّات فرهنگی و آداب خاصّ یک ملّت که آنان را از سایر ملل و اقوام متمایز و شاخص میسازد، شعار گفته میشود.3
شعار اسلام عبارت است از احکام و قوانین مدوّنه در این دین حنیف که مانند آن در سایر ادیان وضع نشده است؛ چنانچه شعار مکتب تشیّع، پیروی از امام معصوم علیه السّلام و تسلیم و تفویض اختیار و ارادۀ خود به او و تمکین اراده و مشیّت او در تمام شوائب وجودی، اعمّ از تکوین و تشریع میباشد.
- إقبال الأعمال، ج ٣، ص ١٠٠.
- اربعین در فرهنگ شیعه ص 77.
- لغتنامۀ دهخدا، «کلمه شعار»:
شعار: نشان و علامت؛ نشانۀ گروهی از مردم که بهوسیلۀ آن، یکدیگر را شناسند؛ نشان و علامت سلطان یا امیر، یا خرقهای چون عَلَم سیاه یا سفید، و یا کلمهها که طریقه و آیین او را نمودار سازد.
عربهای زمان جاهلیّت در میدان کارزار، شعارهایی میدادند که مناسب با اوضاع روز بود؛ مثلاً در جنگ اُحد سپاهیان مخالف اسلام به نام دو بت خود عُزّیٰ و هُبَل فریاد میزدند، و قبیلۀ تنوخ در حیره «آلَ عبادِ الله» میگفتند.
پیغمبر اکرم شعار مهاجرین را «بنیعبدالله»، و شعار اوس و خزرج (انصار) را «بنیعبدالله» و «بنیعُبَیدالله» قرار داد، و سپاهیان اسلام را «خلیل الله» میخواندند؛ و بعداً نیز به مقتضیات روز، شعارهایی ساخته و بهکار میبردند ... .
شعار افکندن: رسم و آیین طرح کردن؛ و شعار ساختن: شعار کردن، راه و رسم و علامت خود قرار دادن، سنّت کردن
