لزوم احترام وبزرگداشت والدین 2
لزوم احترام وبزرگداشت والدین 2
4و مردی دیگر به نزد رسول خدا صلّی اللَه علیه و آله آمد تا دربارۀ كارزار و جنگ، با آن حضرت مشورت كند، حضرت فرمودند: أ لَك والِدَةٌ؟ «آیا مادر داری؟» گفت: آری!
فرمودند:
فَالْزَمْها فَإنَّ الْجَنَّةَ عِنْدَ رِجْلَیها! «ملازم خدمت مادرت باش! بعلّت آنكه بهشت پهلوی دو پای مادر است.»
و مرد دگری آمد و می خواست با رسول خدا بیعت كند بر هجرت و گفت: ما جِئْتُك حَتَّی أبْكیتُ والِدَی! «من نزد تو نیامدم مگر اینكه پدر و مادرم را به گریه درآوردم!»
رسول خدا فرمود:
ارْجِعْ إلَیهِما فَأضْحِكهُما كما أبْكیتَهما! «به نزد آن دو باز گرد و آن دو را بخندان همانطور كه آن دو را به گریه درآوردی!»)
در اصول كافى با سند متّصل خود از ابو ولّاد حنّاط روایت مى‌كند كه قال: سألت أبا عبد اللَه علیه السّلام از تفسیر گفتار خداوند عزّ و جل: ﴿وَ بِالْوالِدَينِ إِحْساناً﴾ و به پدر و مادر إحسان نمایند.» مراد از این احسان چیست؟!
حضرت گفتند:
« الإحسان أن تحسن صحبتهما و أن لا تكلّفهما أن یسألاك (ممّا یحتاجان إلیه) و إن كانا مستغنیین، أ لیس یقول اللَه عزّ و جلّ: لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ. إحسان آن است كه: با آنها به نیكوئى همنشینى كنى! و مبادا بگذارى آنها مجبور شوند، (در آنچه را بدان نیاز دارند)، از تو مسئلت كنند؛ و اگر چه خودشان مستغنى و بى‌نیاز باشند. مگر خداوند نمى‌گوید: شما هیچ‌گاه به برّ و نیكى نخواهید رسید، مگر آنكه از آنچه را كه دوست دارید؛ در راه خدا إنفاق كنید!»
تفسیر آیه: فَلا تَقُلْ لَهُما أُفٍّ وَ لا تَنْهَرْهُما وَ قُلْ لَهُما قَوْلًا كرِيماً
و سپس حضرت صادق علیه السّلام گفتند: أمّا اینكه خدا مى‌گوید:
﴿إمَّا يبْلُغَنَّ عِنْدَك الْكبَرَ أَحَدُهُما أَوْ كلاهُما فَلا تَقُلْ لَهُما أُفٍّ وَ لا تَنْهَرْهُما﴾ معنایش آن است كه: اگر آنها تو را ناراحت و خسته و ملول نمودند، تو به آنها افّ هم نگو! و اگر تو را زدند، تو آنها را دفع مكن، و از خود مران! و معناى وَ قُلْ لَهُما قَوْلًا كرِیماً آن است كه: اگر تو را بزنند؛ تو به آنها بگو: خداوند شما را مورد غفران خود قرار دهد. این است معناى قول كریم. یعنى گفتار بزرگوارانه.