شمه ای از حالات علی بن الحسین زین‌العابدین علیهما السلام
شمه ای از حالات علی بن الحسین زین‌العابدین علیهما السلام
2بسم اللَه الرحمن الرحیم
در رياض السالکين آورده است: او زين‌العابدين و سيّدالزاهدين و قدوة‌المقتدين و امام المؤمنين ابوالحسن و ابومحمد على بن الحسين بن على بن أبى‌طالب مى‌باشد. مادرش شاه زنان دختر يزدجرد بن شهريار بن کسرى است. و گفته شده است: نام او شهربانويه بوده است و راجع به اوست آنچه را که أبوالاسود دئلى سروده است:
و إنَّ غلاماً بين کسرى و هاشم ** لأکرمُ من نيطَتْ عليه التَّمائم
سنه سى و هشت از هجرت در مدينه متولّد گشت قبل از دو سال از رحلت جدّش أميرالمؤمنين عليه السلام، و مدّت دو سال با جدّش بود، و با عمويش حضرت امام حسن عليهما السّلام، دوازده سال، و با پدرش امام حسين عليه‌السلام بيست و سه سال، و پس از پدرش سى و چهار سال، و در سنه نود و پنج هجرى در مدينه رحلت نمود در حالى که از عمرش پنجاه و هفت سال مى‌گذشت، و در بقيع در قبرى که عمويش امام حسن عليه‌السلام بود در قبّه‌اى که در آن عباس بن عبد المطلب مدفون است به خاک سپرده شد. و به او ذوالثَّفِنَات گويند؛ چون ثَفِنَة با کسره فاء، در انسان به معنى زانو و مفصل ساقه پا و ران مى‌باشد و اين بدان سبب بود که طول سجده‌هاى آن‌حضرت در زانوها اثر گذارده بود. زُهْرِى گويد: من هيچ کس از هاشميّين را أفضل از على بن الحسين نديدم. و از حضرت امام باقر عليه السلام روايت است که: عادت على بن الحسين عليه‌السلام چنان بود که در هر شبانه روز هزار رکعت نماز مى‌گزارد و باد او را مانند شاخه گندم تکان مى‌داد. و چون وضو مى‌ساخت رنگش زرد مى‌شد. اهل او به وى گفتند: اين چه عادتى است که در حال وضو دارى؟ در پاسخ فرمود: آيا مى‌دانيد من در مقابل چه کسى اراده قيام دارم؟!
و ابن عائشه گفت: شنيدم از اهل مدينه که مى‌گفتند: ما از صدقات سرّى محروم نشديم مگر هنگامى که على بن الحسين عليهما السّلام جهان را بدرود گفت. و چون رحلت نمود و بدنش را براى غسل برهنه کردند؛ حاضران متوجّه آثار برآمدگيهایى در پشتش شدند و پرسيدند: اينها چيست؟ پاسخ داده شد: او شبها ظرفهاى پوستى از آرد را بر دوشش براى مستمندان مدينه حمل مى‌کرد و در پنهانى بديشان مى‌رساند و اين آثار آن پوستهاست. و وى [امام سجاد علیه‌السلام] مى‌فرمود: إنَّ صَدَقَةَ السِّرِّ تُطفى‌ء غَضَبَ الرَّبِّ. «صدقات پنهانى، خشم پروردگار را خاموش مى‌کند.»