اهمیت توجه به تاریخ و سیره رسول اللَه صلی اللَه علیه و آله و سلم
تاریخ پیغمبر اکرم صلوات اللَه و سلامه علیه به‌عنوان رهبر مذهب ما حائز اهمیّت است. تاریخ نه به‌عنوان بازگو کردن حکایات و قصص تاریخی، بلکه به‌عنوان عبرت و نتیجه‌گیری از جزئیات و تأسّی به خصوصیّات اخلاقی آن حضرت، و پیروی‌کردن از منویّات و رفتار ایشان باید تلقّی شود.
اهمیت توجه به تاریخ و سیره رسول اللَه صلی اللَه علیه و آله و سلم
13خبر شانزدهم: چون شب غزوۀ بَدر فرا رسید؛ رسول خدا صلّی اللَه علیه وآله وسلّم گفت: مَنْ یسْتَقِی لَنَا مَآءً؟ فَأحْجَمَ النَّاسُ، فَقَامَ عَلِی فَاحْتَضَنَ قِرْبَةً؛ ثُمَّ أتَی بِئراً بَعِیدَةَ الْقَعْرِ مُظْلِمَةً، فَانْحَدَرَ فِیهَا، فَأْوحَی اللَه إلَی جِبْرِیلَ وَ مِیکائیلَ وَ إسرافِیلَ:
أَنْ تَأهَّبُوا لِنَصْرِ مُحَمَّدٍ وَ أخِیهِ وَ حِزْبِهِ! فَهَبَطُوا مِنَ السَّمَاءِ، لَهُمْ لَغُطٌ یذْعَرُ مَنْ یسْمَعُهُ؛ فَلَمَّا حَاذُوا الْبِئْرَ، سَلَّمُوا عَلَیهِ مِنْ عِنْدِ آخِرِهِمْ إکرَامًا لَهُ وَ إجْلالاً.
«کیست برای ما آب بیاورد تا بیاشامیم؟! مردم همگی عقب کشیدند، و امتناع کردند. علی برخاست، و مشگی را با خود برداشت و آمد سر چاهی که
بسیار تاریک بود و گود بود، از آن چاه پائین رفت.
خداوند به جبرئیل و میکائیل و اسرافیل وحی فرستاد که: برای نصرت محمّد و برادرش و حزبش، آماده شوید.
آنها از آسمان به زیر آمدند. و یک صدای توأم با ابهامی داشتند که هر کس میشنید، میترسید.
چون به محاذات چاه رسیدند، به جهت بزرگداشت و تجلیل از مقام علی همگی به او سلام کردند.»
این روایت را احمد در کتاب «فضائل علی علیه السّلام» آورده است؛ و در طریق دیگری که از أنس بن مالک است؛ این عبارت را اضافه دارد که: لَتُؤتَینَّ یا عَلِی یوْمَ الْقِیـٰمَةِ بِنَاقَةَ مِنْ نُوقِ الْجَنَّةِ فَتَرْکبُهَا، وَ رُکبَتُک مَعَ رُکبَتی؛ وَ فَخِذُک مَعَ فَخِذِی؛ حَتَّی تَدْخُلَ الْجَنَّةَ!
«ای علی، در روز قیامت یک ناقه از ناقه‌های بهشت، برای تو آورده میشود؛ و تو بر آن سوار میشوی؛ بطوریکه زانوی تو با زانوی من است؛ و رانِ تو با رانِ من است؛ بدون هیچگونه تأخّری؛ تا داخل بهشت میشودی!»
خبر هفدهم: در روز جمعه‌ای رسول خدا صلّی اللَه علیه وآله وسلّم خطبه‌ای خواند؛ و گفت: أیـُّهَا النَّاسُ قَدَّمُوا قُرَیشًا وَ لَا تَقْدُمُوهَا! وَ تَعَلُّموا مِنْهَا وَ لَا تُعَلِّمُوهَا!
قُوَّةُ رَجُلٍ مِنْ قُرَیشٍ تَعْدِلُ قُوَّةَ رَجُلَینِ مِنْ غَیرِهِمْ؛ وَ أمَانَةُ رَجُلٍ مِنْ قُرَیشٍ تَعْدِلُ أمَانَةَ رَجُلَینِ مِنْ غَیرِهِمْ.
أیـَّهُا النَّاسُ أوصِیکمْ بِحُبِّ ذِی قُرْبَاهَا: أخی وَابْنِ عَمِّی عَلِی بْنِ أَبِیطَالِبٍ! لَا یحِبُّهُ إلَّا مُؤمِنٌ وَ لَا یبْغِضُهُ إلَّا مُنَّافِقٌ؛ مَنْ أحَبَّهُ فَقَدْ أحَبَّنِی؛ وَ مَنْ أبْغَضَهُ فَقَدْ أبَْضَنِی؛ وَ مَنْ أبْغَضَنِی عَذَّبَهُ اللَه بِالنَّارِ.