اهمیت توجه به تاریخ و سیره رسول اللَه صلی اللَه علیه و آله و سلم
تاریخ پیغمبر اکرم صلوات اللَه و سلامه علیه به‌عنوان رهبر مذهب ما حائز اهمیّت است. تاریخ نه به‌عنوان بازگو کردن حکایات و قصص تاریخی، بلکه به‌عنوان عبرت و نتیجه‌گیری از جزئیات و تأسّی به خصوصیّات اخلاقی آن حضرت، و پیروی‌کردن از منویّات و رفتار ایشان باید تلقّی شود.
اهمیت توجه به تاریخ و سیره رسول اللَه صلی اللَه علیه و آله و سلم
16«گوینده‌ای گفته است: امروز نجوای خود را با پسر عمّش طول داده است، آگاه باشید: من با او نجوی نکرده و به پنهانی سخن نگفته‌ام؛ ولیکن خداوند با او نجوی کرده و سخن به پنهان گفته است!»
این حدیث را أحمد در «مسند» نقل کرده است.
خبر بیست و دوّم: أخْصِمُک یا عَلِی بِالنُّبُوَّةِ فَلَا نُبُوَّةَ بَعْدِی؛ وَ تَخْصِمُ النَّاسَ بِسَبْعِ، لَا یجَاحِدُ فِیهَا أحَدٌ مِنْ قُرَیشٍ: أنْتَ أوَّلُهُمْ إیمَانًا بِاللَه؛ وَ أوْفَاهُمْ بِعَهْدِاللَه؛ وَ أقْوَمُهُمْ بِأمْرِاللَه؛ وَ أقْسَمُهُمْ بِالسَّوِیةِ؛ وَ أعْدَلُهُمْ فِی الرَّعِیةِ؛ وَ أبْصَرُهُمْ بِالْقَضِیةِ؛ وَ أعْظُمُهُمْ عِنْدَاللَه مَزِیةً!1
«ای علی! در مقام شمارش مزیت و برتری، من به سبب نبوّت بر تو غلبه دارم؛ زیرا که بعد از من عنوان نبوّت برای کسی نیست؛ و تو در مقام شمارش مزیت و برتری، با هفت خصلت و صفت، بر مردم غلبه داری، بطوریکه یک نفر از قریش را توان آن نیست که آنها را انکار کند: تو اوّلین آنها هستی در ایمان به خداوند؛ و وفاکننده‌ترین آنها هستی به عهد و میثاق خداوند؛ و قیام کننده‌ترین آنها هستی به امر خداوند؛ و بهترین و عادل‌ترین قسمت کنندۀ بالسَّویه هستی در میان آنها؛ و دادورترین و با میزان‌ترین آنها هستی در حکم و إمارت نمودن در بین رعیت؛ و با بصیرت‌ترین و بیناترین آنها هستی در حکم و قضاوت، در مسائلی که پیش میآید، و مورد خلاف قرار میگیرد در بین آنها؛ و بزرگترین و عظیم‌ترین آنها هستی از جهت مزیت و شرف و برتری در نزد خداوند!»
این خبر را أبُو نُعَیم حافظ در «حلیة الاولیاء» ذکر کرده است.
خبر بیست و سوّم: فاطمه گفت: إنَّک زَوَّجْتَنی فَقِیرًا لَا مَالَ لَهُ «تو مرا به ازدواج مرد فقیری درآوردی که مال ندارد!» رسول خدا صلّی اللَه علیه وآله وسلّم فرمود:
زَوَّجْتُک أقْدَمَهُمْ سِلْمًا وَ أعْظَمَهُمْ حِلْمًا؛ وَ أکثَرَهُمْ عِلْمًا. ألَا تَعْلَمِینَ أنَّ اللَه اطَّلَعَ إلَی الارْضِ إطلَاعَةً فَاخْتَارَ مِنْهَا أبَاک، ثُمَّ اطَّلَعَ إلَیهَا ثَانِیةً فَاخْتَارَ مِنْهَا بَعَلَک!
- «حلية الاولياء»، ج ١، ص ٦٥ و ٦٦.