اهمیت توجه به تاریخ و سیره رسول اللَه صلی اللَه علیه و آله و سلم
تاریخ پیغمبر اکرم صلوات اللَه و سلامه علیه به‌عنوان رهبر مذهب ما حائز اهمیّت است. تاریخ نه به‌عنوان بازگو کردن حکایات و قصص تاریخی، بلکه به‌عنوان عبرت و نتیجه‌گیری از جزئیات و تأسّی به خصوصیّات اخلاقی آن حضرت، و پیروی‌کردن از منویّات و رفتار ایشان باید تلقّی شود.
اهمیت توجه به تاریخ و سیره رسول اللَه صلی اللَه علیه و آله و سلم
6این روایت را أحمد در «مُسْنَد»، و بیهَقی در «صحیح» خود آورده است.
خبر پنجم: مَنْ سَرَّهُ أنْ یحْیی حَیاتی؛ وَ یمُوت میتَتِی، وَ یتَمَسَّک بِالْقَضِیبِ مِنَ الْیاقُوتَهِ التِی خَلَقَها اللَه تَعَالَی بِیدِهِ ـ ثُمَّ قَالَ لَهَا کونِی فکانَتْ ـ فَلْیتَمَسَّک بِوِلَاة‌ءِ عَلِی بْنِ أَبیطَالِبٍ.
«کسی که خوشایند اوست همچون زندگی من زندگی کند؛ و همچون مردن من بمیرد؛ و چنگ زند به شاخه‌ای از یاقوتی که خداوند تعالی با دست خود آفریده است ـ و سپس به او گفته است: بوده باش! و آن شاخه بوده شده است ـ باید به ولَاءِ عَلِی بن أبیطالب چنگ زند.»
این روایت را حافظ أبُو نُعَیم در کتاب «حِلْیة الاولیاء» روایت نموده است؛ و أبو عبداللَه أحمَد حَنْبَل در دو کتاب خود: «مُسند»، و «فَضَائل علی بن أبیطالب» روایت کرده است. و عبارت أحمد چنین است:
مَنْ أحَبَّ أنْ یتَمَسَّک بِالْقَضِیبِ الاحْمَرِ الَّذِی غَرَسَهُ اللَه فِی جَنَّةِ عَدْنٍ بِیمِینِهِ، فَلْیتَمَسَّک بِحُبِّ عَلِی بْنِ أبیطالِبٍ.
«کسی که دوست دارد چنگ زند به شاخۀ قرمزی که خداوند با دست راست خودش در بهشت عدن کاشته است؛ باید به محبّت علی بن أبیطالب چنگ زند.»
خبر ششم: وَالَّذِی نَفْسِی بِیدِهِ، لَوْ لَا أنْ تَقُولَ طَوَائِفُ مِنْ أمَّتی فِیک مَا قَالَتِ النَّصَارَی فِی ابْنِ مَرْیمَ؛ لَقُلْتُ الْیوْمَ فِیک مَقَالاً لَا تَمُرُّ بِمَلَا مِنَ الْمُسْلِمِینَ إلَّا أخَذُوا التُّرَابَ مِنْ تَحْتِ قَدَمَیک لِلْبَرَکةِ.
«سوگند به آن که جان من در دست اوست، اگر طوائفی از اُمّت من دربارۀ تو نمیگفتند آنچه را که طائفه نصاری دربارۀ پسر مریم میگویند؛ هر آینه امروز دربارۀ تو سخنی میگفتم که در اثر آن، تو از این پس بر هیچیک از جماعت مسلمانان عبور نمیکردی؛ مگر آنکه خاک زیر دو قدمت را برای برکت میگرفتند و میبردند.»
این حدیث را أحمد بن حَنْبَل در «مُسند» ذکر کرده است.
خبر هفتم: چون روز عرفه سپری شد؛ در شب آن روز، رسول خدا صلّی اللَه علیه وآله وسلّم در میان مردم آمد و گفت: إنَّ اللَه قَدْ بَاهَی بِکمُ الْمَلَائِکةَ عَامَّةً وَ غَفَرَ لَکمْ عَامَّةً؛ وَ بَاهَی بِعَلِی خَاصَّةً؛ وَغَفَرَ لَهُ خَاصَّةً! إنِّی قَائِلٌ لَکمْ قَوْلاً غَیرَ مُحَابٍ فِیهِ لِقَرَابَتی: إنَّ السَّعِیدَ کلَّ السَّعِیدِ حَقَّ السَّعِیدِ مَنْ أحَبَّ عَلِیا فِی حَیاتِهِ وَ بَعْدَ مَوْتِهِ!