مهر درخشان: بررسی شخصیت علمی و عرفانی ایت اللَه سید محمد محسن حسینی طهرانی

1

هو العلیم
نمایی اجمالی از شخصیت علمی و عرفانی
حضرت آیةاللَه حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدّس اللَه سرّه
بسم اللَه الرحمن الرحیم
الحمد لله رب العالمین
و صلی اللَه علی نبینا سیدالمرسلین
و علی آله الأئمة المعصومین
و لعنة اللَه علی اعدائهم اجمعین
«تَحَصَّنتُ بِالمَلِكِ الحَىِّ الّذى لايَموتُ و اعتَصَمتُ بِذى العِزَّةِ و العَدلِ و الجَبَروتِ و استَعَنتُ بِذى العَظَمَةِ و القُدرَةِ و المَلَكوتِ، عَن كُلِّ ما أخافُهُ و أحذَرُهُ.»
«بار پروردگارا! هستى و بقاء در جميع مراتب تعين و وجود منحصر به ذات اقدس توست؛ و حمد و ثناء در دائره نزول و صعود بر محور ظهور بهاء و كبريائيت توست؛ قلوب ما را به انوار محبّت و عشق به ذاتت مستنير، و عقولمان را از فيضان بارش ابر هدايت مُرتَوى بگردان! اَقدام ما را در منهج قويم كرامت انسانى و صراط مستقيم اولياء عِظامت، قدمِ صدق، و اقلام ما را در بيان حقايق و معارف از غوايت و ضلالت مصون و محفوظ بدار! آمين!»
«سُبحانَكَ! أىُّ عَينٍ تَقومُ نُصبَ بَهاءِ نورِكَ، و تَرقَى إلَى نورِ ضِيَاءِ قُدرَتِكَ؟! و أىُّ فَهمٍ يَفهَمُ مادونَ ذَلِكَ إلّا أبصارٌ كَشَفتَ عَنها الأغطِيَةَ، و هَتَكتَ عَنها الحُجُبَ العَمِيَّةَ! فَرَقَت أروَاحُها إلَى أطرافِ أجنِحَةِ الأروَاحِ فَناجَوكَ فى أركانِكَ، و وَلِجوا [ألَحُّوا] بَينَ أنوارِ بَهائِكَ و نَظَروا مِن مُرتَقَى التُّربَةِ إلَى مُستَوَى كِبرِيَائِكَ؛ فَسَمّاهُم أهلُ المَلَكوتِ زُوّارًا، و دَعاهُم أهلُ الجَبَروتِ عُمّارًا؟!»
گویا راقم تقدير و مُبدئ مشيّت متقنۀ تدبير به مقتضاى حكمت بالغۀ «رَبُّنَا الَّذِي أَعْطى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدى» عزم را بر كشف قناع از سيماى منوّر فرزانهاى فرهيخته، عارفى كامل و سالكى واصل، حكيمى نامدار و فقيهى استوار، حضرت آيةاللَه حاج سيد محمّد محسن حسينى طهرانى- قدّس اللَه نفسَه و نوّر اللَه رمسه- نهاده است. گرچه تأليفات ثمينۀ او گواهى صادق و برهانى قاطع بر مراتب توحيد و مدارج يقين اوست كه: «آفتاب آمد دليل آفتاب»؛ ليكن سليمان معرفت را از قبول هديۀ مورى عار نايد و يوسف كنعان را از بضاعت مُزجاةِ پير زالى ملالى نرسد.
1. صحيفه علويه، ص 75؛ بحارالأنوار، ج 91، ص 369 با اندكى اختلاف.
2. ترجمه از امام شناسى، ج 5، ص 61:
  « پاك و مقدّس هستى اى خداوند! كدام چشمى است كه در برابر روشنى نور تو تاب بياورد؟! و بتواند به نور درخشنده و نور بخش قدرت تو، بالا رود و دست يابد؟! و كدام فهمى است كه بتواند پايينتر از اينها را بفهمد، و ادراك كند؟! مگر آن چشمانى كه تو از روى آنها پوشش ها را برگرفتى، و پرده ها و حجاب هاى كور و تاريك را از آنها زدودى و پاره كردى، و جان هاى آنها را به سوى اطراف بال هاى ارواح، منتشر و پراكنده نمودى؛ پس ايشان با تو در مقامات تو و اركان عظمت تو وارد شده، و با تو آهسته سخن گويند، و در ميان انوار روشنى بخش بهاء و درخشش تو فرو روند، و از اين خاكدان و تربت با نظر ارتقاء به سوى مستواى مقام كبريائيت تو نظر كنند؛ پس اهل ملكوت آنان را زائر شمارند، و اهل جبروت آنان را عامر و آباد كننده بخوانند.»
3. سوره طه( 20) ذيل آيه 50. ترجمه از اللَه شناسى، ج 3، ص 86، تعليقه 1:
  « پروردگار ما كسى است كه به هر موجودى، آن بهرهاى از خلقت را كه شايستگى آن را داشت، عطا كرد؛ و سپس آن را در راهى كه بايد برود، راهنمايى نمود.»