امیرالمومنین (علیه السلام) تقسیم کننده بهشت و جهنم

همین که آفتاب ولایت طلوع کرد و بر جانهاى فسرده تابید، و نفوس را به جنبش انداخت، سرائر و ضمائر و غرائز هر یک از افراد انسان طلوع نموده، و با اختیار یا راه سعادت را طى کرده و آن استعدادات روشن و نورانى را به مرحله فعلیت مى‌رسانند، و در اشقیاء نیز آن خبث سریرت را به سبب تمرّد و انکار و جحود قلبى آنان ظاهر نموده، و در مراحل فعل و گفتار، آثار زشت و بدى از خود بروز مى‌دهند.¹