رساله مختصري از مرحوم بيدآبادي در سير و سلوک الي اللَه

حضرت علامه سید محمد حسین طهرانی در کتاب روح مجرد می فرمایند: آقا محمّد بید آبادی از عرفاءِ مشهور است و صاحب مقامات و درجات. رحلتش در سنه ١١٩٧ هجریه قمریه است. و حقیر كراراً بر سر مزارش رفته‌ام. و مراد از بید آبادی بطور مطلق اوست. و امّا آقا محمّد جواد بید آبادی از عرفاءِ زمان اخیر بوده است، استاد والد صدّیق مكرّم حاج محمّد حسن شركت است. آقای حاج محمّد حسن دام توفیقه گفتند : مرحوم پدر ما می‌گفت : آقا محمّد جواد بید آبادی را كسی نشناخت؛ و خود مرحوم بید آبادی یك بیت سروده بود كه مرحوم پدرم یادداشت كرده بود : 

باری، مرحوم آقا محمّد بیدآبادی كه به بیدآبادی بزرگ معروف است مطالبی جالب ودلنشین دارد، و هنگامی‌ كه حقیر در نجف أشرف بودم برای خود استنساخ نمودم. سپس معلوم شد مرحوم علاّمه طهرانی شیخ آقا بزرگ كه استاد حقیر در فنّ درایه و حدیث و اجازات بودند در كتاب « الذّریعه» ج ١٢، ص ٢٨٣ در تحت عنوان « رِساله‌ فـی السَّیـرِوالسّلوک فارسیة لآغا مُحمّدٍ البید ابادی أیضاً كَتَبها مُراسلَة إلـی بعضِ تَلامیذِة » ذكر كرده‌اند. و چون از طرفی مختصر است و از طرف دیگر حاوی مطالب عمیقه است، ما عین آن را در اینجا برای مزید بهرمندی مطالعه كنندگان ارجمند می‌آوریم : 

‌ بسم‌‌اللَه‌الرّحـمن‌ الرّحیم‌‌ و به‌ نستعیـن

بید آبادی گوید :

یا أخی و حَبیبـی! إنْ کنتَ عَبدَ اللَه‌ فارْفَعْ هِمَّتک، و کلْ علَی اللَه أمرَ ما یهِمُّک!

تا توانی همّت خود را عالی نما، لأنّ الـمرْءَ یطیـرُ بـهمَّته کما أنّ الطّیـرَ یطیـرُ بـجَناحَیه.

یعنی به تأمّلات صحیحه و كثرت ذكر موت، خانه دل را از غیر حقّ خالی گردان! یك دل داری؛ یك دوست بس است تو را! ﴿ألَيسَ اللَه بِكَافٍ عَبْدَهُ﴾. ﴿و مَا جَعَلَ اللَه لِرَجُلٍ مِن قَلْبَينِ فِي جَوْفِهِ﴾.