رساله مختصري از مرحوم بيدآبادي در سير و سلوک الي اللَه

مَا عَبَدْتُک خَوْفًا مِنْ نارِک وَ لا طَمَعًا فـی جَنَّتِک، بَلْ وَجَدْتُک أهْلاً لِلْعِبادَة فَعَبَدْتُكَ. 

هر دو عالم را به یك بار از دل تنگ برون كردیم تا جای تو باشد. و تحصیل این كار به هوس نمی‌شود؛ بلكه تا نگذری از هوس نمی‌شود. ﴿أبَی اللَه أ نْ یجْری الأمورَ إلاّ بِأسْبابِها﴾. و الأسبابُ لا بُدَّ مِن اتِّصالِها بـمُسبِّباتِها. و الاُمورُ العِظامُ لا تُنالُ بِالـمُنَی، و لا تُدرَک بالـهَوَی؛ و اسْتَعینوا فـی کلّ صَنْعه بِأرْبابِها، وَ أتُوا الْبُیوتَ مِنْ أبْوَابِهَا؛ فإنّ التَمنّی‌ بِضاعَه الـهَلکی.

باید اول از مرشد كلّ و هادی سبل هدایت جسته، دست تولّی به دامن متابعت ائمّه هدی علیهم‌السّلام زده، پشت پا به علائق دنیا زنی و تحصیل عشق نمائی؛ ﴿قُلِ اللَه ثُمَّ ذَرْهُمْ.﴾ 

پس هموم خود را همّ واحد ساخته با جدّ و جهد تمام پا به جادّه شریعت گذارد وتحصیل ملكه تقوی نماید، یعنی پیرامون حرام و شبهه و مباح قولاً و فعلاً و حالاً و خیالاً واعتقاداً نگردد تا طهارت صوری و معنوی حاصل شود كه شرط عبادت است، و اثری ازعبادت مترتّب شود و محض صورت نباشد. ﴿إنَّمَا يتَقَبَّلُ اللَه مِنَ الْمُتَّقِيـنَ﴾. ﴿وَ لَن تُقْبَلَ نَفَقاتكُمْ إن كُنتُمْ قَوْمًا فاسِقيـنَ.﴾ وَ ما مَنَعَهُ عَن قَبولِ صَدَقاتِهِم إلاّ کوْنُهُمْ فاسِقیـنَ. لَن یقْبَلَ عَمَلُ رَجُلٍ عَلَیهِ جِلْبابٌ مِن حَرام. مَن أکلَ حَرامًا لَن یقْبَلَ اللَه مِنْهُ صَرفًا ولا عَدلاً. وَتَرک لُـقمه‌ حَـرامٍ أحَبُّ إلَی اللَه مِن ألفَی رَکعة تَطوُّعًا، وَ رَدّ دانِقٍ مِن حرامٍ تَعْدِلُ سَبعیـنَ حِجَّه مَبـرورَه.