مراتب روزه از دیدگاه مکتب عرفان

مرحوم آقا می‌فرمودند: مگر این چیزهایی كه ما بدست آوردیم از خانه‌ خاله‌مان بدست آوردیم، او داده دیگر ـ حالا نسبت به خودشان كه نمی‌فرمودند منظورشان مقامات بزرگان بود ـ او داده، حالا كه او می‌دهد ما چرا كم بگذاریم؟ صاحبخانه از عطا و لطفش كم نمی‌آورد. اگر تمام دنیا بشوند عارف درجه اول.... . یك مثالی برایتان می‌زنم: اگر همه دنیا بشوند مثل پیغمبر، آیا از خدا كم می‌شود؟ حالا اگر همه دنیا بشوند كافر، باز از خدا چیزی كم نمی‌شود. به اندازه یك سر سوزن از آن خزانه خدا كم نمی‌شود. چرا؟ چون این را دیگر ما طلبه‌ها می‌دانیم، حقیقه‌الوجود اختصاص به ذات او دارد. خرج بكند در این كیسه‌اش ریخته، خرج نكند از این كیسه‌اش در نیاورده،‌ هر دو یكی است. شما پول از این كیسه‌تان در بیاورید در آن كیسه‌تان و در آن جیبتان بریزید، چیزی به شما اضافه شده؟ ابداً. پس حالا كه این طور هست ما آن مرتبه بالا را می‌خواهیم.

علامه طهرانی برای شاگردان خود به کمتر از مقام سلمان فارسی رضایت نمیدادند

خدا رحمت كند مرحوم آقا ـ رضوان اللَه علیه ـ ایشان یك عبارتی داشتند كه من این عبارت را در سایر كلمات بزرگان ندیدم. من یك روز به مرحوم آقا عرض كردم: شما در این مطالبی كه نسبت به شاگردان و دوستان و رفقا دارید، آخر بعضی‌ها صدایشان درمی‌آید، حالا مثلاً یك قدری تخفیف بدهید، البتّه به این بیان نگفتم ولی با این عبارت، حالا یك قدری تخفیف بدهید، حالا یك قدری مثلا ملایم‌تر، حالا فرض كنید كه راه یك ساعته را شش ساعته، ده ساعته به این كیفیت باشد.... ایشان خوابیده بودند و می‌خواستند استراحت كنند، مریض هم بودند، بلند شدند نشستند، گفتند: "آسید محمّد محسن! من به كمتر از سلمان فارسی برای رفقایم رضایت نمی‌دهم." ببینید! حالا سلمان فارسی كه بود؟ اوّل صحابی پیغمبر بود، اوّل صحابی پیغمبر بعد از امیرالمؤمنین سلمان فارسی بود. حالا این مرد خودش كجاست كه می‌گوید من به كمتر از سلمان فارسی برای رفقایم رضایت نمی‌دهم؟ ما هم دیگر هیچ نگفتیم، دیدیم فایده ندارد. این آقا این گونه است دیگر، كاریش نمی‌شود كرد. خب ببینید این مظهر رحمت حقّ است، مظهر لطف حقّ است، مظهر عطاء حقّ است. یك همچنین شخصی چه برداشتی دارد؟ چه مسائلی در نیتش می‌گذرد؟