مودّت‌ و ولاء محيي‌الدّين نسبت به‌ أهل‌بيت عليهم‌السّلام‌ در« فتوحات»

ما در اینجا به جهت دفاع از محیی الدّین در کثرت مودّت و ولاء به اهل بیت , فقط مختصری از باب بیست و نهم «فتوحات» که از طبع دار الکتب العربیة ـ مصر, در ج ١, ص ١٩٥ تا ص ١٩٩ ذکر کرده است حکایت می‌نمائیم تا عشق و وَلَهِ او به أهل بیت معلوم گردد که تا چه حدّ رسیده است؟ و این مطلب به گونه‌ای است که ملاّ محسن فیض کاشانی که درکتاب «بشارة الشّیعة» طبع سنگی ص ١٥٢ در مقام ردّ وتخطئه ابن عربی برآمده است وسخت به او حمله می‌کند , می‌گوید: و در این باب أیضاً در تفسیر آیه تطهیر اهل بیت مطالبی را ذکر کرده است که حکایت آن جائز نمی‌باشد بلکه لازم است انسان از آن بگذرد و آن را نادیده گیرد. لا یجوزٌ أنْ یحکی؛ بَلْ یجِب إن یطوَی و لا یروَی. و امّا خلاصه و اجمال مطلب محیی الدّین؛ این است که در معرفت سرّ سلمان که پیامبر وی را به اهل بیت ملحق نمودند می‌گوید:

«بدان أیدک اللَه! که برای ما از جعفر بن محمّد از پدرش محمّد بن علی از پدرش علی ابن الحسین از پدرش حسین بن علی بن أبیطالب از رسول خدا صلّی اللَه علیه وآله و سلّم روایت شده است که فرمود: مَوْلَی الْقَوْمِ مِنْهُمْ. و ترمذی از رسول خداصلّی اللَه علیه و آله و سلّم تخریج کرده است که فرمود: أهْلُ الْقُرْءَ‌انِ هُـمْ أهْلُ اللَه وَ خاصَّتُهُ.»

تا می‌رسد به اینجا می‌گوید:

«و چون رسول خدا صلّی اللَه علیه وآله و سلّم بنده محض و خالص خدا بوده است , خدا او را و اهل بیت او را تطهیر کرده و از هر گونه رجس و پلیدی پاک گردانیده است. رجس عبارت است از هر چیزی که موجب عیب و زشتی آنها گردد. فرّاء گفته است: در نزد عرب رجس را به چیز قَدِز گویند؛ خدای تعالی گوید: ﴿إنَّما يريدُ اللَه لِيذْهِبَ عَنكمُ الرِّجْسَ أهْلَ الْبَيتِ وَ يطَهِّرَكمْ تَطْهِيـرًا﴾. بنابراین بدیشان چیزی نسبت داده نمی‌شود مگر مطهَّر. زیرا مضاف و منسوب به آنان حتماً باید کسی بوده باشد که با آنها شباهت داشته باشد. و آنها کسی را به خود منسوب نمی‌سازند مگر آن که برای او , حکم طهارت و تقدیس آمده باشد. و این است شهادت رسول اکرم درباره سلمان فارسی به طهارت و حفظ إلهی و عصمت؛ چون درباره او فرمود: سَلْمانُ مِنّا أهْلَ الْبَیتِ.«سلمان از زمره ما خاندان است.» و خداوند بر تطهیر و از میان برداشته شدن پلیدی و رجس این خاندان گواهی داده است؛ و در جائی که منسوب بدانها نمی‌شود مگر شخص مُطهَّر و مقدّس یعنی کسی که به مجرّد نسبت و اضافه , عنایت خداوندی شامل حال او شده باشد , با وجود این , گمان تو چه خواهد بود درباره خود أهل بیت در نفوس خودشان و ذات خودشان؟! بناءً علیهذا ایشان مُطهَّر می‌باشند , بلکه عین طهارت هستند. بنابراین , این آیه دلالت دارد بر آن که خداوند أهل بیت را با رسول خدا صلّی اللَه علیه و آله و سلّم شریک گردانیده است در مُفاد این کلامش: ﴿لِيغْفِرَك لَك اللَه مَا تَقَدَّمَ مِن ذَنبِك وَ مَا تَأخَّرَ﴾.«برای آن که خداوند برای تو از گناهان پیشین و پسین تو درگذرد!» و کدام قذارت و چرک و کثافت از گناهان پلیدتر است و آلودگی آن ناهنجارتر و زشت تر است؟ بر این اصل , خداوند سبحانه پیامبرش را مورد غفران قرار داده است.» ـ تا آن که می‌گوید: