الحجة الغراء علی مظلومیة الزهراء

تازیانه زدن عمر زنان را در جریان مرگ زینب دختر رسول خدا صلّى اللَه علیه و آله

عمر در زمان رسول خدا در مقابل دیدگان رسول خدا هنگام تشییع جنازه دختر رسول خدا بر سر زنان بنى هاشم که سوگوارى میکردند تازیانه زد. رسول خدا او را از این عمل منع کردند و گفتند: آرام بگیر! گریه کردن بر مرده ناشى از رحمت است و منافات با رضا ندارد.

مرحوم امینى قدّس سرّه از «مُسند» احمد حنبل و «مستدرک» حاکم با إسناد صحیح و«تلخیص المستدرک» و «مسند» ابوداود طیالسى و «استیعاب»، نقل میکند از ابن عباس که قال:

لمَّا ماتَتْ زَینبُ ¹ بنتُ رسولِ اللَه صَلّى اللَه علیه [ وءالِه ] وَ سلّم قَالَ رَسولُ اللَه صَلّى اللَه علَیه [ وءَاله ] وَ سلّم: أَلْحِقُوها بِسَلَفِنَا الْخَیرِ عُثْمَانَ بْنِ مَظْعُونٍ. فَبَکتِ النّسآءُ فجَعَل عُمرُ یضْرِبُهنّ بِسَوطِهِ. فأخَذَ رَسولُ اللَه صَلّى اللَه علَیه [ وءَاله ] وَ سلّم یدَهُ وَ قَال: مَهْلاً یا عُمَرُ! دَعْهُنَّ یبْکینَ. وَ إیاکنَّ وَ نَعِیقَ الشَّیطَانِ. ـ إلى أن قَالَ: وَ قَعَدَ رَسولُ اللَه عَلَى شَفیرِ القَبر و فاطمةُ إلى جَنبه تَبکى فَجَعَلَ النّبىُّ صَلّى اللَه علَیه [ وءَاله ] و سلّم یمسَحُ عَینَ فاطمةَ بِثَوبِهِ رَحمةً لها.²

ابن عبّاس میگوید: «چون زینب دختر رسول خدا از دنیا رفت، حضرت فرمودند: جنازه او را به بقیع ببرید و در نزد قبر سلف صالح ما عثمان بن مظعون دفن بنمائید. زنها همه گریه میکردند، پس عمر با تازیانه خود شروع به زدن آنها کرد. رسول خدا دست او را گرفته و گفتند: اى عمر! آرام بگیر، بگذار گریه کنند.

و آنچه مضرّ است بر شما زنها همانا صیحه زدن و فریاد کشیدن و زبان را به شکایت و گلایه از خدا گشودن مى‌باشد. (ولى گریه کردن عیب ندارد.)

تا آنکه میگوید: چون زینب را در بقیع دفن کردند رسول خدا بر لب قبر نشست و فاطمه نیز در کنار پدر گریه میکرد و رسول خدا اشکهاى فاطمه را با لباس خود از روى مهربانى و شفقت پاک میکردند.»