امر به معروف و نهی از منکر و شرائط آن

ششم: از مکر نفس و کيد شيطان، غافل نشود و از حوادث و سوانح روزگار هر چه رو دهد، ملازم صبر و شکر باشد، و اگر از مردم و از کسانى که در مقام اصلاح ايشان است، حرکت ناملايمى نسبت به واعظ واقع شود، در مقام تلافى و تدارک نشود، و شکوه ايشان به کس نکند، و اظهار عبوس و ترشرويى ننمايد، و از غلظت و تندى و درشتى احتراز کند، و نيّت خود را از أغراض فاسده خالص دارد، و عوض همه اينها از خدا خواهد. و اگر با او مخالفت نمايند و جفا کنند، صبر کند. و اگر موافقت نمايند و گفته او را قبول کنند، شکر کند. و در همه حال کار خود به خدا گذارد و از عيب خود غافل نباشد.¹