امام شناسی ج7

ندارد خدا بگوید: اى پیغمبر ما! تو کافران را به إسلام و حکم خدا دعوت کن؛ و من البتّه آنها را رهبرى نمى‌کنم؛ و راه ایمان را نشان نمى‌دهم مگر در مورد اتمام حجّت! 

 علاوه بر این ما پیوسته بالعیان مى‌بینیم که خداوند پیوسته کافران را هدایت مى‌کند؛ و گروه گروه مسلمان مى‌شوند و خداوند وعدۀ هدایت ایشان را إجمالاً داده است؛ آنجا که فرماید:

 ﴿وَ اللَهُ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ إِلى‌ صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ‌﴾ (آیۀ ٢١٣، از سورۀ ٢: بقره) «و خداوند هر کس را که بخواهد به راه راست هدایت مى‌نماید».

 و از آنچه که بیان شد، روشن شد که مراد از عدم هدایت کافران آنست که خداوند آنها را در مقاصد و مهمّات خود آزاد نمى‌گذارد؛ و در توسّل به أسباب عادیه دنیویّه براى خاموش کردن نور خدا و أحکام نازل شده از جانب او یَله و رها نمى‌کند. زیرا که همیشه کافران و ظالمان و فاسقان روى سوء سَریِره و نیّات خود مى‌خواهند دست به اسبابى زنند، تا سبب خدا را دگرگون کنند؛ و با این أسباب به مسبَّبات منویّه خود که مَحْو دین و کلمۀ حقّ باشد نائل گردند. در این حال خداوند راه جریان و سریان أسباب صوریّه را مى‌بندد؛ و از وصول به غایات و مسبّبات جلوگیر مى‌شود. زیرا که سببیّت أسباب به دست خدا است؛ و هیچگاه حضرت خداوندى مقهور و محکوم أسباب ساخته شده به دست خود نخواهد شد.

 این گروه چه بسا در مساعى خود به هدفهایشان موفّق مى‌شوند؛ و در زمانهاى کوتاهى دست مى‌یابند و بلند پروازى نموده استعلا مى‌جویند و استکبار مى‌ورزند؛ لیکن دیر زمانى نمى‌پاید که عَلَم ایشان واژگون و خدعۀ آنها به خود آنها بازگشت مى‌کند.

 ﴿وَ لا يَحِيقُ الْمَكْرُ السَّيِّئُ إِلَّا بِأَهْلِهِ‌﴾. (آیه ٤٣، از سوره ٣٥: فاطر) 

 «مکر بد و خدعۀ بد نمى‌چسبد، و واجب و لازم نمى‌شود، مگر به أهل آن مکر».

 ﴿كَذلِكَ يَضْرِبُ اللَهُ الْحَقَّ وَ الْباطِلَ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفاءً وَ أَمَّا ما يَنْفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِي الْأَرْضِ كَذلِكَ يَضْرِبُ اللَهُ الْأَمْثالَ‌﴾. (آیۀ ١٧، از سورۀ ١٣: رعد)