امام شناسی ج7

خَلَف از سَلَف خود تحویل گرفته تا اینکه نوبت به دور صحابه و گروه آنان مى‌رسد، که حافظان و واعیان حدیث بوده‌اند؛ و پیوسته براى این حدیث در تعاقب طبقات؛ و پى در آمدن دوره‌ها نور و ضیاء و إشراقى را مى‌نگرد که چشم‌ها را خیره مى‌کند.

محدّثینى که واقعۀ غدیر خمّ را نقل کرده‌اند

 و اگر مُحدِّثی از موضوعى که داراى چنین درجۀ والائى از اهمّیّت است چشم بپوشد؛ حقّ اُمَّت را ضایع کرده است و از بسیارى از خیرات و طیّباتى که پیامبر این امّت که پیامبر رحمت است؛ و از احسان واسع خود به عنوان تتمیم نعمت و احسان، به این امّت ارزانى داشته است، اُمَّت را محروم کرده است، و از هدایت به سوى بهترین راه و روش باز داشته است. از إمامان و پیشوایان فنّ حدیث، کسانى که حدیث غدیر را نقل کرده‌اند عبارتند از:

 ١ ـ إمام شافعى‌ها: أبو عبد اللَه محمّد بن إدریس شافعى متوفّى در سنۀ ٢٠٤ چنانکه در «نهایه ابن أثیر» آمده است.

 ٢ ـ إمام حَنْبَلى‌ها: أحمد بن حَنْبل متوفى در سنۀ ٢٤١ در دو کتاب «مسند» و «مناقب» خود.

 ٣ ـ ابن ماجة متوفّى در ٢٧٣ در «سُنَن» خود.

 ٤ ـ تِرمَذی متوفى در ٢٧٩ در «صحیح» خود.

 ٥ ـ نسائى متوفى در ٣٠٣ در «خصائص».

 ٦ ـ أبو یعلى موصلى متوفى در ٣٠٧ در «مسند» خود.

 ٧ ـ بَغَوى متوفّى در ٣١٧ در «سُنَن» خود.

 ٨ ـ دولابى متوفّى در ٣٢٠ در «الکُنىٰ و الأسمآء».

 ٩ ـ طحاوى متوفّى در ٣٢١ در «مشکل الآثار».

 ١٠ ـ حاکم متوفّى در ٤٠٥ در «مستدرک».

 ١١ ـ ابن مغازلى شافعى متوفّى در ٤٨٣ در «مناقب».

 ١٢ ـ ابن منده اصفهانى متوفّى ٥١٢ با طرق عدیدة در تألیفش.

 ١٣ ـ خطیب خوارزمى متوفّى در ٥٦٨ در «مَنَاقب» و نیز در «مقتل حضرت امام سبط سیّد الشّهداء علیه السّلام».

 ١٤ ـ کَنْجی متوفّى در ٦٥٨ در «کِفایَة الطّالب».