امام شناسی ج7

 ١٥ ـ مُحبّ الدین طّبَری متوفّی در ٦٩٤ در دو کتاب خود به نام: «الرِّیَاضُ النَّضرة‌» و «ذَخَائر العُقْبَی‌».

 ١٦ ـ حَمّوئى متوفّى در ٧٢٢ در «فرائد السّمطین».

 ١٧ ـ هیثمى متوفّى در ٨٠٧ در «مجمع الزّوائد».

 ١٨ ـ ذَهَبى متوفّى در ٨٣٠ در «تلخیص».

 ١٩ ـ جَزَرى متوفّى در ٨٣٠ در «أسنى المطالب».

 ٢٠ ـ قَسْطَلانى متوفّى در ٩٢٣ در «المواهب اللّدنیّة».

 ٢١ ـ مُتَّقِی هندى متوفّى در ٩٧٥ در «کنز العمّال».

 ٢٢ ـ هَرَوی قارى متوفّى در ١٠١٤ در «المرقاة فى شرح المشکاة».

 ٢٣ ـ تاج الدّین مناوى متوفّى ١٠٣١ در «کنوز الحقائق فى حدیث خیر الخلائق»؛ و در «فیض القدیر».

 ٢٤ ـ شَیْخانی قادری در کتاب «الصِّرَاطُ السَّوِیّ فی مناقب آل النَّبیِّ‌».

 ٢٥ ـ بَا کَثِیر الْمَکِّی متوفّی در ١٠٤٧ در «وسیلة الآمال من مَناقب الآل‌».

 ٢٦ ـ أبو عبد اللَه زَرْقانی مالکى متوفّى در ١١٢٢ در «شرح مواهب».

 ٢٧ ـ ابن حَمْزَۀ دمشقى حنفى در کتاب «البیان و التعریف». و غیر ایشان از محدّثان دیگر.

 همچنان که مفسّرین در برابر دیدگان خود آیاتى را از قرآن کریم مى‌نگرند که در این مسئله نازل شده است؛ و بنابراین بر خود ختم و لازم مى‌شمرند که در مدارک تفسیرى و شأن نزول آنها گردش کنند؛ و چنین نمى‌پسندند که عمل آنها ناقص و سعى آنها معیوب باشد.

 و مفسّرانى که آیۀ غدیر را در تفسیر خود آورده‌اند عبارتند از:

 ١ ـ طبرى متوفّى ٣١٠ در تفسیر خود.

 ٢ ـ ثَعْلَبى متوفّى ٤٢٧/ ٤٣٧ در تفسیر خود.

 ٣ ـ واحِدى متوفّى ٤٦٨ در «أسباب النّزول».

 ٤ ـ قُرْطُبی متوفّى ٥٦٧ در تفسیر خود.

 ٥ ـ أبُوالسُّعُود در تفسیر خود.

 ٦ ـ فَخْر رازى متوفّى ٦٠٦ در تفسیر کبیر خود.