
عنوان بصری ج4
جلد چهارم از مجموعۀ «عنوان بصری» حاصل مجالس حضرت آیتاللَه حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدّساللَهسرّه در «شرح حدیث عنوان بصری» میباشد که طی سالیانی متمادی برای رفقا و شاگردان سلوکی و پویندگان مکتبِ عرفان و توحید ایراد فرمودهاند، که همراه با ویرایش به زیور طبع آراسته شده است. تبیین ظرائف ژرفِ تربیتی و سلوکی با بیانی روان و شیوا، همراه با ذکر مصادیق، امثله و حکایات متنوّع از شاخصههای این کتاب شریف بوده که در نوع خود بینظیر میباشد. مجلد چهارم از این مجموعه، در موضوع «تزکیه و تهذیب» و تبیینِ «حقیقت عبودیّت» و «تحصیل علم و فهم حقیقی» به ساحت علم و فضیلت تقدیم میگردد. اهم مطالب مندرج در این مجلد: • بیفایدگی جمعآوری محفوظات و مطالب در حصول علم حقیقی • اهمیت تزکیه و تهذیب در فراگیری علوم • ملاک رحمانی یا نفسانی بودن علوم • بهخدمت گرفتن علم در راستای افکار شیطانی توسّط برخی علماء • علم بدون عبودیّت یعنی علم همراه با نفسانیّت • راه خدا و راه سلوک به اسم نیست؛ کار میخواهد • ظهور و بروز فرعونهای درونی افراد در مواقع مختلف • لزوم بکارگیری علم در غیر مسیر هوای نفسانی • لزوم صدق در عبودیّت و محبّت • همّت عالی یعنی وصول به مرتبۀ ذات احدیّ • آرامش و تسلیم قلب به پیشگاه الهی، حاصل فهم درست • وظیفۀ سالک در مواجعه با عناوین و القاب • اختصاصداشتن عناوینی مثل «علی زمان» به امامزمان علیهالسلام • اثرات منفی ملقّبشدن به القاب تکبّرآور برای نفس • بطلان تعبّد کورکورانه نسبت به مبانی فقهی، عرفانی و عقیدتی • شخصیتزدگی مانع رشد فکری و ارتقاء فرهنگی جامعه
عنوان بصری ج4
212حالا این راه و این استعداد و این هم طریق و آمادگی! دیگر «گر گدا کاهل بوَد تقصیر صاحبخانه چیست؟!»1
معنای «وَاطلُب العِلمَ بِاستِعمالِه!»
امام صادق علیه السلام در جملۀ «و اطلُبِ العِلمَ بِاستِعمالِه» میخواهند به عنوان بصری بفرمایند: به هر مرتبه از علم که میرسی، در آن مرتبه توقف نکن؛ بلکه به یک مرتبه بالاتر برو! یعنی تصوّر نکن که در همانجا مسئله تمام است! تو باید این علم را برای مرتبۀ بالاتر بهکار بگیری و در آنجا توقف نکنی و به آنچه بهدست آوردهای بسنده نکنی و به موقعیتی که در آن قرار گرفتهای خو نگیری و دائماً در حال طلب، و استعمال این علم باشی!
خطر مُهلک سلوکزدگی برای سالکین راه خدا
همانطور که عرض کردم، متأسفانه یکی از آفات برای بسیاری از افرادی که قدم در راه خدا میگذارند و در طلبِ رسیدن به لقای محبوب و بهدنبال آن مطلوب هستند، این است که آنها در ابتدای امر، شوق و حرارت و عشق و گرمی از خود نشان میدهند، ولی پس از گذشت مدتی به همین آفت مبتلا میشوند؛ یعنی تصوّر میکنند دیگر مسئله تمام است و مطلبی وجود ندارد.
این آفت را سلوکزدگی، کمالزدگی و راهزدگی میگویند؛ یعنی همان مسائلی که قبلاً راجع به علمزدگی گفتیم، عیناً دربارۀ سلوکزدگی مطرح میشود. یعنی افراد نسبت به سلوک خشک میشوند و توقف میکنند و گمان میکنند دیگر کار تمام است و الحمدلله به مطلوب رسیدهاند! درحالیکه تازه اولِ مطلب و قضیه است و هرچه انسان طعم علم را بیشتر بچشد، عطش او به ادامۀ راه بیشتر میشود.
واقعاً یکی از مصائب ما بنیآدم این است که وقتی در قضایای دنیوی و مادی پا میگذاریم، تا هر جا که مجال داریم حرکت کرده و جلو میرویم! در تمام علوم و فنون مختلفۀ مادی، مسئله از همین قرار است؛ اما همینکه در راه خدا قدم میگذاریم و به آن مسائل آشنایی پیدا میکنیم، متوقف میشویم! بالأخره مشخص است که راه
- ضربالمثل.
