عنوان بصری ج5

امّا نظر دوّم این است که در این حرفی نیست که عبای در تصرّف من، عبای خوبی است؛ ولی آیا واقعاً من باید طوری به این عبا عُلقه داشته باشم که اگر احیاناً از دست برود یا بسوزد یا شخصی آن را ببَرد، تحمّل آن برایم مشکل باشد؟!¹

 منظور امام علیه السّلام این است که انسان در عین اینکه مالک و متصرّف در اموال است, باید نظرش فقط نظر سطحی و مقطعی باشد! بله، الآن ما متصرّف هستیم؛ امّا اینکه فردا چه خواهد شد، نمی‌دانیم! اگر این حال در انسان باشد، انسان حرکت می‌کند.

علّت توقّف حضرت عیسی علیه السّلام در آسمان چهارم

 چندی پیش روایت صحیحه‌ای می‌خواندم که خیلی عجیب بود! روایت این بود:

اوّلین باری که حضرت عیسی ـ علیٰ نبیّنا و آله و علیه السّلام ـ را به معراج می‌بردند، حضرت با خود یک نخ و سوزن برداشت که اگر جایی از لباس او پاره شد بتواند آن را بدوزد. از آسمان اوّل و دوّم و سوّم گذشتند, امّا وقتی به آسمان چهارم رسیدند به آنها گفتند: «توقّف کنید!» پرسیدند: «چرا توقّف کنیم و بالاتر نیاییم؟!» خطاب رسید: «چون این بندۀ من به دنیا تعلّق دارد؛ زیرا هنگام آمدن به نزد من با خود سوزن و نخ هم آورده است!»²

یعنی او به همین اندازه تعلّقی که به یک سوزن و نخ دارد تا لباسش پاره نشود، نمی‌تواند [در اینجا حضور یابد] و خلاصه در این سفر، خالص و دربست نیامده است!

وجود مراتب مختلفۀ تکامل، حتّی در انبیا و ائمّه

 همۀ اینها حکایت از رموزی می‌کند؛ به‌جهت اینکه چون حقیقت معراج عبارت