عنوان بصری ج5

آمد و به آنان گفت: شما اشتباه می‌کردید که خیال می‌کردید مالک‌الرّقاب همۀ مردم و زمین و زمان هستید و همه باید در تحت اراده و مشیّت شما قرار گیرند! حالا بفرمایید بروید و در آنجا حساب پس بدهید!

 خوشا به حال آن بنده‌ای که از اوّل بفهمد که اراده و مشیّت، اختصاص به اراده و مشیّت او دارد؛ آن‌وقت نه خود را به دردسر می‌اندازد و نه دیگران را مبتلا می‌کند! در این‌صورت زندگی برای او راحت و آرام می‌شود؛ یعنی در عین اینکه باید به تکلیف قیام کند، ولی در عین‌حال تعلّق ندارد! می‌گوید: وظیفه‌ای است، سر کار می‌رویم و برمی‌گردیم، صبح می‌رویم و ساعت دو می‌آییم، این کار را انجام می‌دهیم. اگر این کار به‌نحو بهتر انجام می‌گیرد، بگیرد؛ و اگر انجام نگیرد، او نمی‌خواهد. ما فقط تقصیر نکنیم!

هزینه کردن از خداوند در راه رسیدن به امیال نفسانی

 گاهی‌اوقات انسان خودش را جای خدا می‌گذارد و می‌خواهد از او برای خود مایه بگذارد؛ یعنی نفس او چیز دیگری را می‌خواهد، ولی آن را به‌حساب خدا می‌گذارد و می‌گوید: «خدا این‌طور می‌خواهد!» نه آقا جان، خدا نمی‌خواهد!

 مرحوم آقا ـ رضوان اللَه علیه ـ به شخصی فرموده بودند: «شما باید عِمامه بگذارید!» ولی او عمامه نمی‌گذاشت. من در این مورد با آن شخص خیلی صحبت کردم. استدلال او این بود:

الآن جامعه و محیط من این‌طور اقتضا می‌کند و این‌طور بهتر می‌شود برای دین کار کرد.

 خلاصه اینکه ادلّه‌ای را اقامه می‌کرد که الآن من در این وضعیّت به آن اهدافی که مورد نظرم هست ـ البتّه به خیال خودش ـ بهتر می‌توانم برسم. من به ایشان گفتم:

آقا، چرا این‌قدر به این راه و آن راه می‌زنی؟! من از تو یک سؤال می‌کنم: مگر نه این است که شما می‌خواهی با تمام این حرف‌ها این کار را به‌حساب خدا بگذاری؟ اینکه می‌گویی: «ما می‌خواهیم برای خدا و دین خدا کار کنیم و بهتر تبلیغ کنیم و پیشرفت بیشتری داشته باشیم»، یعنی شما داری از خدا مایه می‌گذاری! حالا اگر خدا برای تو ظاهر شود و بگوید: «مگر تو ادّعا