آموزه‌های معرفت ج 3

از آن مطلب و لو بَلغَ ما بَلغَ صرف نظر می‌کرد و حاضر نمی‌شد که در چنین محضری این حرف مطرح شود!

 من این مطالب را خودم می‌شنیدم که آنها ایشان را واسطه می‌کردند و می‌گفتند که ما هزار دینار از فلان کس طلب داریم و او طلب ما را نمی‌دهد، شما سفارش کنید که هزار دینار ما را بدهد! واقعاً آدم می‌خواهد از خجالت بمیرد! نتیجه‌اش این شد که همۀ آنها در آن تخیّلات و مسائلشان گیر کردند و رفتند!

 این افراد خدمت مرحوم آقای حدّاد می‌آمدند و راجع به قضایا و مسائل کسب و کار حرف می‌زدند. می‌گفتند: «مالیاتچی آمده و می‌خواهد از ما مالیات بگیرد. شما دعا بفرمایید که نیاید یا از دکّان ما رد شود!» مثلاً چشمش کور شود!

 الآن که ما این مطالب را می‌گوییم، می‌خندیم؛ ولی آیا ما این‌طور نیستیم؟! من خودم را می‌گویم. حالا چه اشکالی دارد مالیاتچی ـ ولو از طرف صدّام ـ بیاید و مالیات بگیرد؟! آیا ارزش دارد که انسان بیاید و از این مرد بزرگ این مطلب را بخواهد؟!

 اگر چنین شخصی از اوضاع و احوال تو مطّلع نیست و نسبت به آن جاهل است و اطّلاع ندارد و این جهل به ضرر تو و راه تو تمام می‌شود، پس اصلاً چرا به اینجا آمده‌ای؟! چون در  این‌صورت ایشان با بقیّه فرقی نمی‌کند؛ یعنی او هم شخصی است که نسبت به احوالت اطّلاع ندارد و این عدم اطّلاع، برای تو مضرّ است. البتّه برحسب باطن مطّلع است، امّا برحسب ظاهر ممکن است اطّلاع نداشته باشد و این جهت را در عالم نفس و تعلّق نفس به عالم مادّه نیاورَد. بالأخره این علم معصومین و اولیا هم یک حساب و کتابی دارد. بحث مهمّی راجع به علم امام و معصوم و بعد هم اولیا وجود دارد که آیا جنبۀ علم آنها بالقوّه است یا بالفعل است؟¹

 علیٰ‌أیّ‌حال اگر او مطّلع است، پس چرا می‌گویی: «آقا، دعا بفرمایید این مالیاتچی