آموزه‌های معرفت ج 3

 عیناً مثل آیات قرآن که می‌فرماید: ﴿فَإِذَا رَكِبُواْ فِي ٱلۡفُلۡكِ دَعَوُاْ ٱللَهَ مُخۡلِصِينَ لَهُ ٱلدِّينَ فَلَمَّا نَجَّىٰهُمۡ إِلَى ٱلۡبَرِّ إِذَا هُمۡ يُشۡرِكُونَ﴾.¹ وقتی که اینها در دریا نشسته‌اند می‌گویند: «اگر ما را به خشکی و ساحل ببری، آدم خوبی می‌شویم و تو را اطاعت می‌کنیم!» امّا وقتی که ما اینها را به ساحل می‌رسانیم، دوباره به کار اوّل خود برمی‌گردند! همین‌که چشمشان به ساحل می‌افتد، تمام شد و رفت! تا وقتی در دریا هستند، احساس فقر و احتیاج می‌کنند؛ امّا وقتی که به ساحل رسیدند، احساس استغنا می‌کنند! این دو حال، متبدّل است.

حفظ حال معنوی و لزوم مراقبه در کلام پیامبر اکرم

 شخصی خدمت رسول اکرم صلّی اللَه علیه و آله و سلّم رسید و عرض کرد:

یا رسول‌اللَه، چطور می‌شود که وقتی خدمت شما هستیم، حال ما متغیّر و متحوّل می‌شود و احساس می‌کنیم که اصلاً روی زمین نیستیم و کلمات و سخنان شما به‌کلّی احوال ما را متبدّل می‌کند و احساس می‌کنیم در یک عالم دیگری هستیم و تعلّق به دنیا در ما کم و توجّه به اُخریٰ در ما تقویت می‌شود؛ امّا وقتی که از اینجا به شوارع و منزل و اهل خود می‌رویم، کم‌کم آن حال از بین می‌رود؟!

 حضرت فرمودند:

لَو بَقیتُم علَی هذه² لَتَرَونَ ما أریٰ و لَتَسمَعونَ ما أسمَعُ؛³ «اگر به این حال باقی