آموزههای معرفت ج 3
شرح دعای ابوحمزه ثمالی
شرح فقرات ذیل از دعای ابو حمزه : الحمدُ للّه الّذی أدعوهُ فیُجیبُنی و إن کنتُ بَطیئًا حینَ یَدعونی، و الحمدُ لِله الّذی أسألُه فَیُعطینی و إن کُنتُ بَخیلًا حینَ یَستقرِضُنی، و الحَمدُ لِلَّه الّذی أُنادیه کُلّما شِئتُ لِحاجَتی و أخلو به حَیثُ شِئتُ لِسِرّی بِغیر شَفیعٍ فَیَقضی لی حاجتی. الحمدُ لِلَّه الّذی لا أدعو غیرَه و لو دَعوتُ غَیرَه لم یَستجِب لی دعائی، و الحمدُ للَّه الّذی لا أرجو غیرَه و لو رجوتُ غیرَه لأخلَفَ رَجائی و الحمدُ للّه الّذى یَحلُم عنّى حتّى کأنّى لا ذَنبَ لى فَربّی أحمَدُ شیءٍ عِندی و أحَقُّ بِحَمدی
مرتب سازی:
آموزههای معرفت ج 3
153أعوذُ بِاللَه مِن الشّیطانِ الرّجیم
بِسمِ اللَه الرّحمٰن الرّحیم
و صلّى اللَه علَى سیّدنا و نبیّنا أبىالقاسم محمّدٍ
و علَى آلِه الطّیّبینَ الطّاهرینَ
و اللّعنةُ علَى أعدائِهم أجمَعینَ إلَی یَومِ الدّینِ
کیفیّت عرض نیاز و ارتباط بندگان با پروردگار در دعای ابوحمزه
و الحمدُ للّه الّذى یَحلُم عنّى حتّى کأنّى لا ذَنبَ لى؛1
[«ستایش مختصّ خدایی است که در مقابل گناهان و زلاّت و لغزشهایم حلیم و بردبار است؛ آنچنان حلیم و بردبار است که تو گویی گناهی انجام ندادهام و معصیتی از من سر نزده است!»]
این آخرین فقره از فقراتی است که امام سجّاد علیه السّلام در دعای ابوحمزه خدا را حمد میکند. اگر از اوّل دعای ابوحمزه نگاه کنیم، میبینیم که حضرت به عرض نیاز و موقعیّت خود و کیفیّت حالت بندگان و ارتباط آنها با پروردگار میپردازند.
ابتدای دعا با این عبارت شروع میشود: «إلَهی لا تُؤدّبنی بِعُقوبَتک؛ خدایا مرا به عقوبت خودت ادب مگردان!» که قبلاً2 عرض شد معنای تأدیب به عقوبت و فرق
- مصباح المتهجّد، ج ٢، ص ٥٨٢، فقرهای از دعای ابوحمزۀ ثمالی.
- آموزههای معرفت، ج ١.