آموزه‌های معرفت ج 3

 مدّتی پیش تقریباً قبل از ماه رمضان، یک شب تا ساعت یازده مطالعه داشتم و خیلی خسته بودم و رفتم که استراحت کنم. همین‌که داشت خوابم می‌بُرد یک‌دفعه تلفن زنگ زد! با خودم گفتم که تلفن را بردارم یا برندارم؟ حتماً کسی که ساعت یازده و نیم شب تلفن می‌کند باید کار خیلی مهمّی داشته باشد؛ مثلاً کسی از بستگان او مُرده یا کسی زنده شده، و خلاصه باید مسئله در این درجه از اهمّیت باشد! تلفن را برداشتم، مخدّره‌ای از یکی از شهرستان‌ها بود. گفت: «سلامٌ علیکم حاج‌آقا! فقط می‌خواستم صدایتان را بشنوم و سلامی عرض کنم!» گفتم: «خیلی متشکّرم، خدا به شما توفیق دهد!» یک خُرده احوال‌پرسی کرد و گوشی را زمین گذاشت!

اجابت و لبّیک خداوند در همۀ زمان‌‌ها و مکان‌ها

 امّا خدا این‌طوری نیست و هر وقتی که ما بخواهیم اجابت می‌کند؛ اگر ساعت دو یا سه بعد از ظهر او را صدا کنیم، می‌گوید: لبّیک! نصف شب و قبل از اذان صبح می‌گوید: لبّیک! موقع طلوع آفتاب می‌گوید: لبّیک!

 این اذکاری که قبل از طلوع آفتاب، موقع غروب خورشید،¹ موقع ظهر و قبل از ظهر وارد شده است،² برای چیست؟ می‌فرماید:

﴿وَسَبِّحۡ بِحَمۡدِ رَبِّكَ قَبۡلَ طُلُوعِ ٱلشَّمۡسِ وَقَبۡلَ غُرُوبِهَا وَمِنۡ ءَانَآيِٕ ٱلَّيۡلِ فَسَبِّحۡ وَأَطۡرَافَ ٱلنَّهَارِ﴾.³