آموزه‌های معرفت ج 3

حالات می‌آید؛ ولی همۀ اینها دست به‌سر کردن است و انسان به‌اندازۀ یک سر  سوزن بالا نمی‌رود. همه‌اش تخیّلات است، همه‌اش اوهام و وارد شدن در اهواء و مسائل است، و اگر خدا بخواهد و دست انسان را بگیرد، تازه بعد از ده سال متوجّه می‌شود که در چه مسائل و مطالبی گرفتار است، و از عهدۀ چه امتحاناتی نمی‌تواند بربیاید! اینجا است که یک‌دفعه به خود می‌گوید: پس ما در این ده سال چه‌کار می‌کردیم؟!

 بهترین متاع و ارزشمندترین بوایع در این سوق و بازار، متاع فقر و درماندگی و بیچارگی است. واقعاً انسان این فقرات را که می‌خواند، از خودش خجالت می‌کشد! به امام سجّاد علیه السّلام نگاه کنید، از اوّل دعای ابوحمزه: «إلَهی لا تؤدّبنی بعُقوبَتک» تا آخر دعا،² آیا هیچ می‌گوید که من کسی هستم؟! من آن کسی هستم که امام بر خلایقم! من آن کسی هستم که صاحب ولایتم! در کدام‌یک از این فقرات چنین عبارتی را دیده‌اید؟!

 البتّه این مسئله واقعی است و دروغ نیست؛ امام سجّاد علیه السّلام امام چهارم مکتب تشیّع است و مقام ایشان به‌اندازۀ سر سوزنی با سایر ائمّه علیهم السّلام فرق نمی‌کند، با مقام پدرشان هم هیچ تفاوتی ندارند! «کُلُّهم نورٌ واحدٌ!»³ امّا هیچ دیده‌اید