آموزه‌های معرفت ج 3

«کار تو گناه کردن است و کار من هم بخشیدن! تو کار خودت را انجام بده، ما هم کار خودمان را انجام می‌دهیم؛ هر کس به وظیفۀ خودش عمل کند!»¹

 آن‌وقت است که انسان خودش خجالت می‌کشد و دیگر از ترس عقاب نیست که گناه نمی‌کند، بلکه از ترس روبه‌رو شدن با اجابت خدا است که حیا می‌کند! آن‌وقت آن گناه نکردن خیلی می‌چسبد، خیلی شیرین است!

 انسان به مرتبه‌ای می‌رسد که می‌گوید: «خدایا، می‌خواهی مرا داخل جهنّم هم ببری ببر، ولی دیگر گناه نمی‌کنم!» یعنی این‌قدر کرم زیاد است که آدم را از رو می‌برد و خجالت می‌کشد! آن‌وقت اینجا جای حمد است. حمد یعنی ستایش ذاتی که اجابت او براساس غنای او و فقر ما است؛ نه براساس عوض!

 إن‌شاءاللَه امیدواریم که خداوند ما را موفّق کند که این عبارت‌های عالیةالمضامین و رفیعۀ امام سجّاد علیه السّلام صد  در  صد در ما متحقّق شود! اصلاً چرا بخل کنیم و بگوییم مقداری از آن را در ما متحقّق کن؟! می‌گوییم صد  در  صد! و إن‌شاءاللَه آنچه را امام سجّاد علیه السّلام می‌خواهد، به برکت و لطف خودش و صاحب مقام ولایت در ما متحقّق کند!

اللَهمّ صلّ علَی محمّدٍ و آل‌محمّدٍ