آموزه‌های معرفت ج 3

أعوذُ بِاللَه مِن الشّیطانِ الرّجیم

بِسمِ اللَه الرّحمٰن الرّحیم

و صلّی اللَه علَی سیّدنا و نبیّنا محمّدٍ و علَی آله الطّاهرینَ

و اللّعنةُ علَی أعدائِهم أجمعینَ إلَی یَوم الدّین

الحمدُ للّه الّذی أدعوهُ فیُجیبُنی و إن کنتُ بَطیئًا حینَ یَدعونی؛¹

«حمد مختصّ پروردگاری است که هرگاه او را بخوانم و از او طلب ملاقات کنم، مرا اجابت می‌کند و دعوت ملاقات مرا می‌پذیرد؛ [گرچه هرگاه من مدعوّ واقع بشوم و او مرا بخواند، من کوتاهی و بُطء² می‌کنم، مسامحه و مجامله می‌کنم]!»

غلبۀ رحمت و لطف پروردگار در احکام شریعت

 عرض شد که اختصاص حمد به پروردگار، یکی به‌جهت دوام موقعیّت اجابت است که هیچ حدّ و حصری ندارد. اگر انسان درحال طهارت خدا را بخواند، اجابت می‌کند؛ در حال حدث خدا را بخواند، اجابت می‌کند. حتّی اگر انسان در موقع نماز نتواند تحصیل طهارت کند، واجب است نماز بخواند؛ البتّه باید بعداً قضاء نمازش را دوباره با طهارت بجا بیاورد.³ اگر جراحتی به بدن دارد، این جراحت مزاحم برای