آموزه‌های معرفت ج 3

دعوت انسان و اجابت او نیست؛ گرچه انسان باید جراحت را رفع کند، امّا اگر نتواند اشکال ندارد. اگر انسان جراحت دارد، می‌تواند وضوی جبیره بگیرد.¹ وضوی جبیره این است که انسان سِتار یا پارچه‌ای روی محلّ جراحت می‌اندازد و با آن وضو می‌گیرد. حتّی اگر یک قدری مشکل است، قاعدۀ عسر و حرج² این وضوی جبیره را هم برمی‌دارد و می‌تواند با تیمّم نماز بخواند.³

 من‌باب‌مثال شخصی صورتش جراحت دارد و احتمال می‌دهد آب وضو به جراحت برسد یا علیٰ‌أیّ‌حال وضو گرفتن قدری برای او مشکل است، فوراً خدا می‌گوید: «نیازی به وضو نیست، برو تیمّم کن! چرا معطّل وضو هستی؟! چرا می‌خواهی به خودت زحمت بدهی؟! من همین دَم دست تو هستم؛ نیاز نیست این‌قدر به خودت زحمت بدهی و خودت را به مشقّت و کلفَت بیندازی!» خیلی راحت!

 حالا شما ببینید افرادی که برای مردم تولید مشقّت و کلفَت می‌کنند چقدر از شَمّ دین و مغزای شریعت به دور هستند! بی‌جهت برای مردم زحمت تولید می‌کنند و می‌گویند: «آقا، نمازت اشکال دارد و باید دوباره بخوانی! روزه‌ات خراب است و باید قضا کنی! طهارت تو در آنجا اشکال دارد و باید آب بکشی!» وسواس و دردسر ایجاد می‌کنند و کار مردم را زیاد می‌کنند.