آموزه‌های ولایت ج ۲

حضرت می‌فرمایند: «در وقتی که پیغمبر در کوه حَرا مشغول به عبادت بود و در آنجا سکونت گزیده بود، هنگامی که من به کوه حرا می‌رفتم حضرت پیغمبر به من می‌فرمودند: ”یا علی، تو می‌شنوی آنچه من می‌شنوم!“ من به پیغمبر عرضه می‌داشتم: یا رسول‌الله، صداهایی را می‌شنوم و چیزهایی را می‌بینم. حضرت فرمود: «تو می‌شنوی آنچه من می‌شنوم و می‌بینی آنچه من می‌بینم إلا اینکه تو نبی و فرستاده نیستی!»¹

حضرت امام صادق در اینجا می‌فرمایند:

این دسته از انبیا صدای ملائکه را می‌شنوند و راز و نیاز آنها را با گوش دل احساس می‌کنند و خود آنها را هم می‌بینند. این دسته از انبیا آنهایی هستند که مبعوث به رسالت بر خلق‌اند، چه عدۀ کم و چه عدۀ بسیار، یعنی چه حیطۀ رسالت آنها افراد کمی باشد یا افراد بسیاری باشد؛ مانند حضرت یونس که در آیۀ شریفه می‌فرماید: ﴿وَأَرۡسَلۡنٰهُ إِلَىٰ مِاْئَةِ أَلۡفٍ أَوۡ يَزِيدُونَ﴾؛² «ما یونس را برای صد هزار نفر یا بیشتر فرستادیم» که منظور 30 هزار نفر بیشتر است، یعنی برای 130 هزار نفر فرستادیم.

ولی بر خود این انبیا هم امامی هست؛ یعنی در حیطۀ احاطه و در تحت سیطره و تسلّط و ولایت امامی قرار دارند.

دستۀ چهارم آن انبیا و رُسُلی هستند که هم واجد وحی و الهامات نفسانی هستند و هم صدای ملائکه را می‌شنوند و خود آنها را مشاهده می‌کنند. اینها همان اولوالعزم هستند که بر انبیاء دیگر امام‌اند؛ همان‌طورکه در قضیّۀ حضرت ابراهیم علیٰ نبیّنا و آله و علیه السّلام پروردگار بعد از اینکه او را به مقام رسالت برگزید، فرمود: ﴿إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامٗا﴾³.⁴