افزودن به لیست علاقه مندی
مثنوی معنوی - دفتر دوم
براساس تصحیح سید حسن میرخانی
0
دفتر دوم از کتاب شریف «مثنوی معنوی» اثر نفیس و گرانسنگ مولانا جلالالدین محمد رومی بلخی است که با تصحیحی بر متن مصحَّح مرحوم سیدحسن میرخانی، به ساحت طالبان علم و معرفت تقدیم میگردد. برخی از مهمترین موضوعات مندرج در این دفتر: - گرفتاری در وادی توهّمات و تخیّلات. - اهمیّت عقل و تعقّل. - ابلیس در لباس زاهدان و دوستان. - لزوم رهایی از بند دنیا. - ملامت خلق بر اولیا به جهت جهالت. - کیفیت دعاکردن به درگاه خداوند متعال. - ایمان و تسلیم دربرابر قضا و قدر إلهی. - تعلّق انسان به عالم دنیا و فراموشی حقیقت خود.
مرتب سازی:
نتیجه
مثنوی معنوی - دفتر دوم
50عیبگوی و عیبجوی خود بُدَهست *** با همه نیکو و با خود بَد بُدَهست ----------
گفت شه: «جَلدی مکن در مَدحِ یار *** مدحِ خود در ضمنِ مدحِ او مَیار زآنکه من در امتحان آرَم وِرا *** شرمساری آیدَت از ماوَرا» قسم خوردنِ غلام بر صدق خود و طهارتِ ظنّ خود
گفت: «نی وَ اللٰهِ بِاللٰهِ العظیم *** مالِکٍ لِلمُلکِ رحمٰنٍ رحیم آن خدایی که فرستاد انبیا *** نی به حاجت، بل به فضلِ کبریا آن خداوندی که از خاکِ ذلیل *** آفرید او شهسوارانِ جلیل پاکشان کرد از مزاجِ خاکیان *** بُگذرانید از تگِ افلاکیان برگرفت از نار و نورِ صاف ساخت *** وآنگه او بر جملۀ انوار تاخت آن سَنا بَرقی که بر ارواح تافت *** تا که آدمْ معرفت زآن نور یافت1 آن کز آدم رُست و دستِ شیث چید *** پس خلیفهش کرد آدم چون بدید نوح از آن گوهر چو برخوردار شد *** در هوای بحرِ جان دُربار شد جانِ ابراهیم از آن انوارِ زفت *** بیحَذَر در شعلههای نار رفت چونکه اسماعیل در جویش فِتاد *** پیش دشنهیْ آبدارش سر نهاد جانِ داوود از شعاعش گرم شد *** آهن اندر دستبافش نرم شد چون سلیمان شد وصالش را رَضیع *** دیو گشتش بندهفرمان و مُطیع در قضا یعقوب چون بنْهاد سر *** چشمْ روشن کرد از بوی پسر یوسفِ مَهرو چو دید آن آفتاب *** شد چنان بیدار در تعبیرِ خواب چون عصا از دستِ موسیٰ آب خَورد *** مُلکتِ فرعون را یک لقمه کرد 🔹 جانِ جِرجیس از فَرَش چون راز یافت *** هفت نوبت جان فشانْد و باز یافت2 🔹 چون زکرْیا دم ز عشقِ او زدی *** کرد در جوْفِ درختش جانْ فَدی 🔹 چونکه یونس جرعهای زآن جام یافت *** در درونِ ماهی او آرام یافت 🔹 چونکه یحییٰ مست گشت از شوقِ او *** سر به تشتِ زر نهاد از ذوقِ او - اصلاحشده براساس قونیه. میرخانی: ز آن راه یافت.
- فرَش: شکوه و عظمت خداوند.