افزودن به لیست علاقه مندی
مثنوی معنوی - دفتر دوم
براساس تصحیح سید حسن میرخانی
0
دفتر دوم از کتاب شریف «مثنوی معنوی» اثر نفیس و گرانسنگ مولانا جلالالدین محمد رومی بلخی است که با تصحیحی بر متن مصحَّح مرحوم سیدحسن میرخانی، به ساحت طالبان علم و معرفت تقدیم میگردد. برخی از مهمترین موضوعات مندرج در این دفتر: - گرفتاری در وادی توهّمات و تخیّلات. - اهمیّت عقل و تعقّل. - ابلیس در لباس زاهدان و دوستان. - لزوم رهایی از بند دنیا. - ملامت خلق بر اولیا به جهت جهالت. - کیفیت دعاکردن به درگاه خداوند متعال. - ایمان و تسلیم دربرابر قضا و قدر إلهی. - تعلّق انسان به عالم دنیا و فراموشی حقیقت خود.
مرتب سازی:
نتیجه
مثنوی معنوی - دفتر دوم
59شد غذای آفتاب از نورِ عرش *** مر حسود و دیو را از دودِ فرش در شهیدانْ ﴿یُرزَقون﴾ فرمود حق *** آن غذا را نی دهان بُد نی طَبق دل ز هر یاری غذایی میخورَد *** دل ز هر عِلمی صفایی میبَرد صورتِ هر آدمی چون کاسهایست *** چشم از معنیّ او حَسّاسهایست از لِقای هر کسی چیزی خوری *** وز قِران هر قَرین چیزی بَری چون ستاره با ستاره شد قَرین *** لایقِ هر دو، اثر زایَد یقین از قِرانِ مرد و زن، زایَد بشر *** وز قِران سنگ و آهن هم شرر وز قِرانِ خاک با بارانها *** میوهها و سبزهها، ریحانها وز قِرانِ سبزهها با آدمی *** دلخوشیّ و بیغمیّ و خرّمی وز قِران خرّمی با جانِ ما *** میبِزاید خوبی و احسانِ ما1 قابلِ خوردن شود اجسامِ ما *** چون برآید از تَفَرُّجْ کامِ ما2 سرخرویی از قِرانِ خون بوَد *** خون ز خورشیدِ خوشِ گلگون بوَد بهترینِ رنگها سرخی بوَد *** وآن ز خورشید است و از وی میرسد هر زمینی کآن قرین شد با زُحَل *** شوره گشت و کِشت را نبوَد محل قوّت اندر فعل آید زِ اتّفاق *** چون قِرانِ دیو با اهلِ نفاق این معانی را ست از چرخِ نهُم *** بیهمه طاق و طُرُم، طاق و طُرُم خَلق را طاق و طُرُم عاریّتیست *** امر را طاق و طُرُم ماهیّتیست از پیِ طاق و طُرُم خواری کِشند *** بر امیدِ عِزّ، در خواری خوشند بر امیدِ عِزّ دَه روزهیْ خَدوک *** گردنِ خود کردهاند از غم چو دوک چون نمیآیند اینجا که منم؟ *** کاندر این عِزْ آفتابِ روشنم مَشرقِ خورشیدْ برجِ قیرگون *** آفتابِ ما ز مَشرقها برون مَشرقِ او نسبتِ ذرّاتِ او *** نی برآید نی فرو شد ذاتِ او ما که وا پس ماندِ ذرّات ویایم *** در دو عالَم آفتابِ بیفَیایم3 باز گِردِ شَمس میگردم، عجب *** هم ز فَرّ شمس باشد این سبب شَمس باشد بر سببها مُطّلِع *** هم از او حَبلِ سببها مُنقطِع صد هزاران بار بُبریدم امید *** از که؟ از شَمس، این شما باور کنید؟! تو مرا باور مکن کز آفتاب *** صبر دارم من، و یا ماهی ز آب - اصلاحشده براساس نسخۀ قونیه. میرخانی: احسانها.
- قابل خوردن: سزاوار خوردن (همچون حیوانات).
- اصلاحشده براساس نسخۀ قونیه. میرخانی: واپسماندهیْ ذرّات.