افزودن به لیست علاقه مندی
مثنوی معنوی - دفتر دوم
براساس تصحیح سید حسن میرخانی
0
دفتر دوم از کتاب شریف «مثنوی معنوی» اثر نفیس و گرانسنگ مولانا جلالالدین محمد رومی بلخی است که با تصحیحی بر متن مصحَّح مرحوم سیدحسن میرخانی، به ساحت طالبان علم و معرفت تقدیم میگردد. برخی از مهمترین موضوعات مندرج در این دفتر: - گرفتاری در وادی توهّمات و تخیّلات. - اهمیّت عقل و تعقّل. - ابلیس در لباس زاهدان و دوستان. - لزوم رهایی از بند دنیا. - ملامت خلق بر اولیا به جهت جهالت. - کیفیت دعاکردن به درگاه خداوند متعال. - ایمان و تسلیم دربرابر قضا و قدر إلهی. - تعلّق انسان به عالم دنیا و فراموشی حقیقت خود.
مرتب سازی:
نتیجه
مثنوی معنوی - دفتر دوم
61گرفتار شدنِ باز میان جغدان به ویرانه
باز در ویران بَرِ جُغدان فِتاد *** راه را گم کرد و در ویران فِتاد او همه نور است از نورِ رضا *** لیک کورَش کرد سرهنگِ قضا خاک در چشمش زد و از راه بُرد *** در میانِ جغد و ویرانهش سپرد بَرسَری جغدانْش بر سر میزنند *** پرّ و بالِ نازنینش میکَنند1 ولوله افتاد در جغدان که: «ها *** باز آمد تا بگیرد جای ما» چون سگانِ کویْ پُرخشم و مَهیب *** اندر افتادند در دَلقِ غریب باز گوید: «من چه درخوردم به جغد؟! *** صد چنین ویرانْ رها کردم به جغد من نخواهم بود اینجا، میروم *** سوی شاهنشاهْ راجع میشوم خویشتن مَکْشید ای جغدان که من *** نی مُقیمم، میروم سویِ وطن این خراب، آباد در چشمِ شماست *** ور نه ما را ساعدِ شه باز جاست»2 جغد گفتا: «باز حیلت میکُند *** تا ز خان و مان شما را بَرکَند خانههای ما بگیرد او به مکر *** برکَند ما را به سالوسی ز وَکر مینماید سیری این حیلَتپرست *** و اللَه از جملهیْ حریصان بدتر است او خورَد از حرصْ طین را همچو دِبس *** دنبه مسْپارید -ای یاران- به خرس لاف از شه میزند وز دستِ شاه *** تا بَرد او ما سَلیمان را ز راه خود چه جنسِ شاه باشد مرغَکی؟! *** مَشنوَش گر عقل داری اندکی جنسِ شاه است او و یا جنسِ وزیر؟! *** هیچ باشد لایقِ لَوزینه سیر؟! آنچه میگوید ز مکر و فعل و فن: *** ”هست سلطانْ با حَشَم جویای من“ اینْت مالیخولیای ناپذیر *** اینْت لافِ خام و دامِ گول گیر هر که این باور کند زو، اَبله است *** مرغکِ لاغر چه درخوردِ شَه است؟! کمترین جغد ار زند بر مغزِ او *** مر ورا یاریگری از شاه کو؟!» گفت باز: «ار یک پرِ من بشْکند *** بیخِ جغدِستانْ شهنشه بَرکَند - برسری: بهعلاوه (اضافه بر آن بدبختیاش).
- نسخۀ قونیه: ساعدِ شَه نازْ جاست.
باز: دوباره.
﴿يَا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلَى رَبِّكِ رَاضِيَةً مَرْضِيَّةً﴾.