Name: مثنوی معنوی - دفتر دوم- براساس تصحیح سید حسن میرخانی - مولانا جلال الدین محمد بلخی رومی
Availability: InStock
Author: مولانا جلالالدین محمد بلخی رومی

مثنوی معنوی - دفتر دوم

62

جغد چه بْود؟! خود اگر بازی مرا *** دل برنجانَد، کُنَد با من جفا
شه کند توده به هر شیب و فراز *** صد هزاران خرمن از سرهای باز
پاسبانِ من عنایاتِ وی است *** هر کجا که من روم، شَه در پی است
در دلِ سلطانْ خیالِ من مُقیم *** بی‌خیاِلِ من دلِ سلطان سَقیم
چون بپرّاند مرا شه در ر‌وَش *** می‌پرم بر اوجِ دل چون پَرتوَش¹
همچو ماه و آفتابی می‌پرم *** پرده‌های آسمان‌ها می‌درم
روشنیّ عقل‌ها از فکرتم *** اِنفطارِ آسمان از فطرتم
بازم و حیران شود در من هُما *** جغدْ که بْوَد تا بداند سِرّ ما؟!
شه برای من ز زندان یاد کرد *** صد هزاران بسته را آزاد کرد
یک دَمم با جغدها دمساز کرد *** از دَمِ من جغدها را باز کرد
ای خُنُک جغدی که در پروازِ من *** فهم کرد از نیک‌بختی رازِ من
در من آویزید تا نازان شَوید *** ‌گر‌چه جغدانید، شهبازان شَوید²
آن‌که باشد با چنان شاهی حَبیب *** هر کجا افتد، چرا باشد غریب؟‌!³
هر که باشد شاهْ دردش را دوا *** گر چو نیْ نالد، نباشد بی‌نوا
مالکُ المُلْکم، نی‌ام من طبل‌خوار *** طبلِ بازم می‌زند شه از کنار
طبلِ بازِ من ندای ﴿اِرجِعی﴾ *** حق گواهِ من به رغمِ مُدّعی
من نی‌ام جنسِ شهنشه، دور از او *** لیک دارم در تجلّی نور از او
نیست جنسیّت ز روی شکل و ذات *** آبْ جنسِ خاک آمد در نبات
بادْ جنسِ آتش آمد در قِوام *** طبع را جنس آمدَه‌ست آخِر مُدام
جنسِ ما چون نیست جنسِ شاهِ ما *** مایِ ما شد بهرِ مای او فَنا
چون فنا شد مای ما، او مانْد فرد *** پیشِ پای اسبِ او گَردم چو گَرد
خاک شد جان و نشانی‌های او *** هست بر خاکش نشانِ پای او
خاکِ پایش شو برای این نشان *** تا شوی تاجِ سرِ گردن‌کشان
تا که نفْریبد شما را شکلِ من *** نُقلِ من نوشید پیش از نَقلِ من»
----------
1. روش: رفتن و سلوک.
2. نسخۀ مونیخ (ب): تا بازان شوید.
3. نسخۀ علاءالدوله: با چنان بازی حبیب.