Name: مثنوی معنوی - دفتر دوم- براساس تصحیح سید حسن میرخانی - مولانا جلال الدین محمد بلخی رومی
Availability: InStock
Author: مولانا جلالالدین محمد بلخی رومی

مثنوی معنوی - دفتر دوم

65

سجده آمد کندنِ خشتِ لَزِب *** موجِب قُربی که ﴿وَ اسْجُدْ وَ اقْتَرِب﴾
تا که این دیوارْ عالی‌گردن است *** مانعِ این سر‌فرود‌آوردن است
سجده نتوان کرد بر آبِ حیات *** تا نیابی زین تنِ خاکی نجات
بر سرِ دیوار هر کاو تشنه‌تر *** زودتر بر‌می‌کَند خشت و مَدَر
هر‌که عاشق‌تر بوَد بر بانگِ آب *** او کلوخِ زَفت‌تر کَند از حجاب
او ز بانگِ آبْ پُر مِی تا عُنُق *** نشْنود بیگانه جز بانگِ بُلُق
ای خنُک آن را که او ایّامِ پیش *** مُغتَنَم دارد، گزارد وامِ خویش
اندر آن ایّام کِش قدرت بوَد *** صحّت و زورِ دل و قوّت بوَد
و‌آن جوانی همچو باغِ سبز و تر *** می‌رساند بی‌دریغی بار و بر
چشمه‌های قوّت و شهوت رَوان *** سبز می‌گردد زمینِ تن بدان
خانه‌ای مَعمور و سقفش بس بلند *** معتدل ارکان و بی تَخلیط و بند
🔹 نورِ چشم و قوّتِ ابدان به‌جا *** قصرْ محکم، خانه روشنْ پُر‌صفا
🔹 هین غنیمت دان جوانی ای پسر *** سر فرود آور، بِکَن خشت و مَدَر
پیش از آن کایّامِ پیری در رسد *** گردنت بندد بِحَبلٍ مِنْ مَسَد
خاکْ شوره گردد و ریزان و سست *** هرگز از شوره نباتِ خوش نرُست
آبِ زور و آبِ شهوت مُنقَطِع *** او ز خویش و دیگران نا مُنتَفِع
ابروان چون پاردُم زیر آمده *** چشم را نم آمده، تاری شده
از تشنّج ر‌و چو پشتِ سوسمار *** رفته نُطق و طعم و دندان‌ها ز کار¹
🔹 پشت دو تا گشته، دلْ سست و طَپان *** تن ضعیف و، دست و پا چون ریسمان
🔹 بر سرِ ره زادْ کم، مَرکوبْ سست *** غمْ قویّ و دلْ تُنُک، تن نا درست
🔹 خانه ویران، کارْ بی‌سامان شده *** دل پر‌افغان همچو نی‌اَنبان شده
🔹 عمرْ ضایع، سعیْ باطل، راهْ دور *** نفْس کاهِل، دلْ سیَه، جانْ نا صبور
🔹 موی بر سر همچو برفْ از بیمِ مرگ *** جمله اعضا لرز لرزان همچو برگ²
روزْ بی‌گَه، لاشه لَنگ و رهْ دراز *** کارگه ویران، عمل رفته ز ساز
بیخ‌های خویِ بد محکم شده *** قوّتِ بر‌کَندنِ آن کم شده
1. نسخۀ مونیخ (الف): از تَشیُّخ (پیری).
2. نسخۀ ملکی نیکلسون: زرد و لزران.