افزودن به لیست علاقه مندی
مثنوی معنوی - دفتر دوم
براساس تصحیح سید حسن میرخانی
0
دفتر دوم از کتاب شریف «مثنوی معنوی» اثر نفیس و گرانسنگ مولانا جلالالدین محمد رومی بلخی است که با تصحیحی بر متن مصحَّح مرحوم سیدحسن میرخانی، به ساحت طالبان علم و معرفت تقدیم میگردد. برخی از مهمترین موضوعات مندرج در این دفتر: - گرفتاری در وادی توهّمات و تخیّلات. - اهمیّت عقل و تعقّل. - ابلیس در لباس زاهدان و دوستان. - لزوم رهایی از بند دنیا. - ملامت خلق بر اولیا به جهت جهالت. - کیفیت دعاکردن به درگاه خداوند متعال. - ایمان و تسلیم دربرابر قضا و قدر إلهی. - تعلّق انسان به عالم دنیا و فراموشی حقیقت خود.
مرتب سازی:
نتیجه
مثنوی معنوی - دفتر دوم
84باغبانِ مُلکِ با اقبال و بخت *** چون درختی را نداند از درخت؟! آن درختی را که تلخ و ردّ بوَد *** وآن درختی که یکش هفصد بوَد کی برابر دارد اندر مرتبت *** چون ببیندْشان به چشمِ عاقبت؟!1 کآن درختان را نهایت چیست بَر؟ *** گرچه یکسانند این دم در نظر شیخ کاو «یَنظُرْ بِنورِ اللٰه» شد *** از نهایت وز نخست آگاه شد چشمِ آخوربین ببست از بهر حق *** چشم آخِربین گشاد اندر سَبَق آن حسودانْ بد درختان بودهاند *** تلخگوهر، شوربَختان بودهاند از حسد جوشان و کف میریختند *** در نهانی مکر میانگیختند تا غلامِ خاص را گردن زنند *** بیخ او را از زمانه برکَنند چون شود فانی چو جانش شاه بود؟! *** بیخِ او در عصمتِ اَللٰه بود شاه از آن اسرارْ واقف آمده *** همچو بوبَکرِ رَبابی تن زده در تماشای دلِ بدگوهران *** میزدی خُنبَک بر آن کوزهگران مکر میسازند قومِ حیلهمند *** تا که شَه را در فُقاعی افکنند2 پادشاهی بس عظیم و بیکران *** در فُقاعی چون بگُنجد ای خران؟! از برای شاهْ دامی دوختند *** آخِر این تدبیر از او آموختند ----------
نَحسْ شاگردی که با استادِ خویش *** همسری آغازد و آید بهپیش با کدام استاد؟ استادِ جهان *** پیش او یکسانْ هویدا و نهان چشم او «یَنْظُرْ بِنورِ اللَه» شده *** پردههای جهل را خارِق بُده از دلِ سوراخِ چون کهنهگلیم *** پردهای بندد به پیشِ آن حکیم پرده میخندد بر او با صد دهان *** هر دهانی گشته اِشکافی بر آن گوید آن استاد مر شاگرد را: *** «ای کم از سگ، نیستت با من وفا؟! خودْ مرا اُستا مگیر آهنگُسِل *** همچو خود شاگردْ گیر و کوردل نز مَنَت یاریست در جان و روان *** بیمَنَت آبی نمیگردد روان؟! پس دلِ من کارگاهِ بختِ توست *** چه اشْکنی این کارگاه ای نادرست؟!» گوییاش: «پنهان زنم آتشزنه» *** نی به قلب از قلب باشد روزنه؟! آخر از روزن ببیند فکرِ تو *** دل گواهی میدهد زین ذکرِ تو - نسخۀ قونیه: اندر تربیت.
- فقاع: شیشه آبجویی که مُسکِر نباشد (با حیله در مخمصه بیندازند).