افزودن به لیست علاقه مندی
مثنوی معنوی - دفتر دوم
براساس تصحیح سید حسن میرخانی
0
دفتر دوم از کتاب شریف «مثنوی معنوی» اثر نفیس و گرانسنگ مولانا جلالالدین محمد رومی بلخی است که با تصحیحی بر متن مصحَّح مرحوم سیدحسن میرخانی، به ساحت طالبان علم و معرفت تقدیم میگردد. برخی از مهمترین موضوعات مندرج در این دفتر: - گرفتاری در وادی توهّمات و تخیّلات. - اهمیّت عقل و تعقّل. - ابلیس در لباس زاهدان و دوستان. - لزوم رهایی از بند دنیا. - ملامت خلق بر اولیا به جهت جهالت. - کیفیت دعاکردن به درگاه خداوند متعال. - ایمان و تسلیم دربرابر قضا و قدر إلهی. - تعلّق انسان به عالم دنیا و فراموشی حقیقت خود.
مرتب سازی:
نتیجه
مثنوی معنوی - دفتر دوم
86چشمْ هدهد دید و جانْ عَنقاش دید *** حسْ چو کفّی دید و دلْ دریاش دید عقلْ با حس زین طلسماتِ دو رنگ *** چون محمّد با ابوجَهلان به جنگ کافران دیدند احمد را بشر *** چون ندیدند از وی ﴿اِنْشَقَّ القَمَر﴾؟! خاکْ زن در دیدۀ حسبینِ خویش *** دیدۀ حسْ دشمنِ عقل است و کیش دیدۀ حس را خدا أعمیٰش خواند *** بتپُرستش گفت و ضدّ ما ش خواند زآنکه او کف دید و دریا را ندید *** زآنکه حالی دید و فردا را ندید خواجۀ فردا و حالی پیش او *** او نمیبیند ز گَنجی جز تَسو ذرّهای زآن آفتاب آرَد پیام *** آفتابْ آن ذرّه را گردد غلام1 قطرهای کز بَحرِ وحدت شد سفیر *** هفت بحرْ آن قطره را باشد اسیر گر کفِ خاکی شود چالاکِ او *** پیشِ خاکش سر نهد افلاکِ او خاکِ آدم چونکه شد چالاکِ حق *** پیشِ خاکش سر نهند املاکِ حق ﴿اَلسَّماءُ انْشَقَّتْ﴾ آخر از چه بود؟! *** از یکی چشمی که خاکی برگشود خاک از دُردیّ نشیند زیر آب *** خاک بین کز عرش بُگذشت از شتاب آن لطافت پس بدان کز آب نیست *** جز عطای مُبدِعِ وَهّاب نیست2 گر کند سِفلی هوا و نار را *** ور ز گُل او بُگذراند خار را حاکم است و ﴿یَفْعَلُ اللَهْ ما یَشا﴾ *** او ز عینِ درد انگیزد دوا3 گر هوا و نار را سِفلیّ کُند *** تیرگیّ و دُردی و ثُفلیّ کُند4 ور زمین و آب را عِلویّ کُند *** راهِ گردون را به پا مَطویّ کُند 🔹 نیست کس را زَهره تا گوید که: «چون؟» *** بس جگرها کاندر این ره گشت خون پس یقین شد که ﴿تُعِزُّ مَنْ تَشا﴾ *** خاکیای را گفت: «پرها برگُشا» آتشی را گفت: «رو ابلیس شو *** زیر هفتم خاکْ با تَلبیس شو!» «آدمِ خاکی، برو تو بر سَما *** ای بِلیسِ آتشی، رو تا ثَریٰ چار طبع و علّتِ اُولیٰ نیام *** در تصرّف دائماً من باقیام - علاءالدوله: ذرّهای زآن، آفتاب آرَد به بام.
- علاءالدوله: مُنعِمِ وَهّاب.
- سوره ابراهیم آیه 27.
- نسخۀ قسطنطنیه (ب): ثِقلیّ.